ပုဂံျမိဳ႕ေဟာင္းသုိ႔ ဒုတိယအၾကိမ္

ပုဂံျမိဳ႕ေဟာင္းသုိ႔ ဒုတိယအၾကိမ္

ပုဂံျမိဳ႕ေဟာင္းကို ပထမအၾကိမ္ သြားျဖစ္စဥ္က တကယ့္ကို ဖုတ္ပူမီးတိုက္။ ျပင္ဆင္ခ်ိန္မရဘဲ ခ်က္ခ်င္း ေကာက္ကာငင္ကာ သြားျဖစ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ပုဂံကို ေရာက္ဖူးရုံမွ်ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ ျမန္မာေတြ ဘာေၾကာင့္ ပုဂံကို သည္ေလာက္ စိတ္အားထက္သန္စြာ စဲြလန္းေနရသလဲ။ ပုဂံဘုရားေတြ တန္ခိုးၾကီးလို႔လား။ သိပ္မျဖစ္ႏိုင္။ ပုဂံဘုရားေတြထဲ ဆုေတာင္းျပည့္ဆိုတာ သိပ္မရွိလွ။ ပထမ ျမန္မာအင္ပါယာၾကီး၏ ေအာင္ေျမကို ၾကည့္ျပီး အမ်ဳိးဂုဏ္၊ ဇာတိမာန္ တက္ၾကြလာေစလိုေသာေၾကာင့္လား။ ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ အတိတ္မွ ေရႊေရာင္ထြန္းေျပာင္ေသာ အခ်ိန္မ်ားကို ျပန္တမ္းတတတ္သည္မွာ လူ႕ဓမၼတာ။ ဒါဆို ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားကေကာ။ သူတို႔ဘာေၾကာင့္ ပုဂံကို လာေရာက္ရသနည္း။ ဇာတိမာန္ေၾကာင့္ မဟုတ္တာ ေသခ်ာသည္။ သူတို႔လာေရာက္ရျခင္းသည္ ေရွးလူသားမ်ဳိးႏြယ္တို႔၏ အတတ္ပညာ၊ အေမြအႏွစ္မ်ားကို မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ၾကည့္ကာ တန္ဖိုးထား ဂုဏ္ယူလိုေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာျပည္သူမ်ားကေကာ ပုဂံကို သြားလွ်င္ ေရွးေစတီပုထိုးတို႔၏ သမိုင္း၊ တည္ေဆာက္ပုံ၊ ဗိသုကာလက္ရာတို႔ကို အေလးထား ေလ့လာပါ၏ေလာ။ သူမ်ားေတာ့ မသိ။ က်ေနာ္ ကိုယ္တိုင္ကမူ ပထမအၾကိမ္ေရာက္ခဲ့စဥ္က ထိုအရာမ်ားကို မေလ့လာမိဟု မွန္ရာကို ၀န္ခံရပါမည္။ ထိုသို႔ ေလ့လာမွသာလွ်င္ ကိုယ့္ဘိုးေဘးဘီဘင္တို႔၏ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ၊ ယဥ္ေက်းမႈ အေမြအႏွစ္တို႔ကို အမွန္တကယ္ နည္းလမ္းက်စြာ ဂုဏ္ယူတတ္လိမ့္မည္ဟု ယူဆမိေသာေၾကာင့္ ဒုတိယအၾကိမ္ သြားေရာက္ႏိုင္ရန္ အစဥ္အားခဲမိသည္။

သို႔ေသာ္ ဒုတိယအၾကိမ္ကား ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ေရာက္မလာ။ ေရာက္လာေတာ့လည္း မရည္ရြယ္၊ မၾကံဆရပါဘဲႏွင့္။ အေဖာ္ေကာင္းေသာေၾကာင့္ သြားျဖစ္ျခင္းဟု ေျပာပါက ပိုမွန္မည္။ ျဗိတိသွ်လူမ်ဳိး မစၥတာ အိုကြန္းနား (O’Connor) က ပုဂံကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ သြားခ်င္ေသာေၾကာင့္ အေဖာ္လိုက္မလားဟု ဆိုလာရာ ေမာင္က်ဳိင္းတုတ္ျဖစ္ျပီး လိုက္မည္ဟု အာမဘေႏၱခံမိသည္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ သည္အခြင့္အေရးက လက္လြတ္ခံ၍ မျဖစ္။ အဘိုးၾကီး အိုကြန္းနားက ျဗိတိသွ် လူမ်ဳိးသာ ဆိုသည္။ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ၊ ထုံးတမ္းစဥ္လာႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို သာမန္ ျမန္မာတစ္ေယာက္ထက္ အမ်ားၾကီး ပိုတတ္သိနားလည္သည္။ ထို႔ထက္ သူသည္ ပုဂံကို ၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေရာက္ဖူးကာ ထဲထဲ၀င္၀င္ ေလ့လာသိရွိထားသူ တစ္ဦး။ သည့္အျပင္ သူသည္ ကမၻာ့ေနရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေရာက္ဖူးေသာေၾကာင့္ ပုဂံႏွင့္ ေခတ္ျပိဳင္ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို တီးမိေခါက္မိရွိျပီး၊ သူ႕ထံမွ ႏိႈင္းယွဥ္သုံးသပ္ခ်က္မ်ားကို ၾကားရႏိုင္ေသာေၾကာင့္ လိုက္မည္ဟု အေျဖေပးမိျခင္း ျဖစ္သည္။ ျမန္မာတို႔၏ ေရွးေဟာင္းပုဂံ အႏုဗိသုကာ လက္ရာမ်ားကို ျမန္မာျပည္သူ တစ္ဦးက ျဗိတိသွ်လူမ်ဳိး တစ္ဦးထံမွ ျပန္လည္ နားေထာင္ ဆည္းပူးရမည္မွာ သိပ္ၾကားမေကာင္းေသာ္လည္း ေရြးခ်ယ္စရာ အျခားလမ္းကလည္း မရွိ၊ ပညာရွာရာတြင္ က်ဥ္းေျမာင္းေသာ လူမ်ဳိးစဲြမလိုဟု ယူဆေသာေၾကာင့္ အိုကြန္းနားႏွင့္အတူ ပုဂံျမိဳ႕ေဟာင္းသို႔ ဒုတိယအၾကိမ္ ေရာက္ျဖစ္ပါသည္။

ဦးစြာ ေညာင္ဦးရြာကို ေရာက္ပါသည္။ ပုဂံေနျပည္ေတာ္ ေခတ္ေကာင္းစဥ္က ေညာင္ဦးသည္ ပုဂံ၏ ဘုန္းရိပ္ေအာက္ရွိ ရြာငယ္ဇနပုဒ္တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း၊ ယခုအခါတြင္မူ ပုဂံသည္ ေညာင္ဦး၏ ၾသဇာခံတစ္ခုပမာ ျဖစ္ေနျပီး၊ ပုဂံကို ေညာင္ဦးႏွင့္ တဲြေျပာမွသာ ျပည့္စုံေသာ အေျခသို႔ ေရာက္ရွိေနပါျပီ။ ေညာင္ဦးမွ ေတာင္ဘက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္လွ်င္ ေစတီပုထိုးတို႔ျဖင့္ အတိျပီးေသာ ျမန္မာတို႔၏ ဂႏၳ၀င္ ပုဂံေျမကို ေတြ႕ရပါသည္။ အညာ၏ သေကၤတ ရွားေစာင္းပင္၊ ထေနာင္းပင္ က်ဳိးတိုးက်ဲတဲမ်ားသည္ ပုဂံ၏ သရုပ္ နီေစြးေစြး ေနာက္ခံကားခ်ပ္ထက္၀ယ္ စုတ္ခ်က္ၾကမ္းၾကမ္း ေရးဆြဲထားသလို ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္၊ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီၾကသည့္တိုင္ ပုဂံျမင္ကြင္းသည္ ဘာမွ မေျပာင္းလဲဟု ထင္မွတ္ရပါသည္။ ေညာင္ဦးရြာ အေနာက္ဘက္မွ ျငိမ့္ျငိမ့္ေညာင္းေညာင္း စီးဆင္းေနေသာ ျမစ္ၾကီးဧရာမွာလည္း လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္က အတိုင္းပင္ ၀တၱရားမပ်က္ ခရီးႏွင္ေနရင္း၊ သူ႕နေဘးမွ ပုဂံ၏ အနိစၥသေဘာတရားမ်ားကို ဆင္ျခင္မိေပလိမ့္မည္။ သူသည္ ဤေဒသ၏ ပုဂံမတိုင္မီ၊ ပုဂံေခတ္ေကာင္းစဥ္၊ ပုဂံပ်က္ျပီး ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီ ခ်ဳံႏြယ္ပိတ္ေပါင္းတို႔ျဖင့္ ဖုံးအုပ္ေနေသာ ပုတိုးေစတီမ်ား၏ ျဖစ္စဥ္ကို ေတြ႕ရွိခဲ့ရျပီး၊ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကို ျပန္ေျပာင္းေျပာျပႏိုင္မည့္ တစ္ဦးတည္းေသာ သက္ေသပါ။ ျမစ္ျပင္ထက္မွာေတာ့ ေဒသအေခၚ ငွက္ဟုတြင္ေသာ ငါးဖမ္းေလွမ်ားကို အမ်ားအျပားေတြ႕ရပါသည္။ ထိုငွက္မ်ားေပၚရွိ ထိုထိုဤဤ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၏ ၀မ္းတစ္ထြာကို သဘာ၀တရားက သစၥာရွိရွိ ၀မ္းစာျဖည့္တင္း ေပးေနသည္မွာလည္း ဟိုးေရွးေရွး ပုဂံမတိုင္မီမွ ယေန႔အထိ။ ဧရာ၀တီကိုမီ၍ ေခတ္ေပါင္း၊ စနစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျမိဳ႕ရြာတည္ေထာင္ၾက၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးအတြက္ သုံး၍ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားၾက၊ ၀မ္းစာရွာေဖြၾက၊ မလိုလွ်င္ ျမစ္မင္း သစၥာေဖာက္သည္ဟု စြပ္စဲြၾက။ သို႔ေသာ္ ဧရာ၀တီသည္ ေလာကဓံကို အံတုကာ စီးဆင္းျမဲ စီးဆင္းဆဲ။ သူ႕ကမ္းပါးထက္မွ ပုဂံကိုလည္း ျဖတ္သန္းစီးဆင္းရင္း အားေပးေနျမဲ။ အားမေလ်ာ့ႏွင့္ ပုဂံ။

ေႏြရာသီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အညာေန၏ ပူျပင္းမႈကို သိပ္မခံရေအာင္ အိုကြန္းနားႏွင့္ က်ေနာ္ အာရုံဦး ေရာင္နီမပ်ဳိ႕ခင္ ေညာင္ဦးမွ ပုဂံျမိဳ႕ေဟာင္းသို႔ ထြက္ခဲ့သည္။ ထိုသို႔ ထြက္လာစဥ္ လမ္းခရီးမွာပင္ အေရွ႕ဘက္အရပ္မွ ေနမင္းက ထြက္ျပဴစ ျပဳလာသည္။ ေနေရာင္ျခည္မ်ား ေစတီပုထိုးတို႔၏ ငွက္ဖူးေတာ္ေပၚသို႔ ထိုးက်လာခ်ိန္မွာေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးသည္ က်က္သေရအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စုံသြားပါသည္။ ဒါကို မစၥတာ အိုကြန္းနားက သဘာ၀တရား၏ ၀တၱရားမပ်က္ နံနက္ခင္း ဘုရားပူေဇာ္ျခင္းဟု ကဗ်ာဆန္ဆန္ ဖြင့္ဆိုျပသည္။ သူရိယေနမင္းၾကီးသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္ကလည္း သည္နည္းႏွင္ႏွင္ပင္ သည္ေစတီပုထိုးမ်ားကို ၀တ္ျပဳ ပူေဇာ္ခဲ့ေပလိမ့္မည္ဟူေသာ အေနာက္တိုင္းသားတစ္ဦး၏ ရင္တြင္းခံစားခ်က္ကို ၾကားရခ်ိန္မွာေတာ့ သည္အဘိုးၾကီးႏွင့္ လိုက္လာရက်ဳိးနပ္ျပီဟု က်ေနာ္သိလိုက္သည္။ ေျပာရင္း၊ ေငးရင္း၊ ေလွ်ာက္ရင္း အေရွ႕မွာ လိုဏ္ဂူသုံးဆင့္ပုံ တည္ထားေသာ ထီးလိုမင္းလို ဘုရားကို လွမ္းေတြ႕ရသည္။ ေစတီဒါယကာသည္ နရပတီစည္သူ၏ သား ေဇယ်သိခၤ ျဖစ္ျပီး၊ နန္းေတာင္းမ်ားမင္း ဟုလည္း လူသိမ်ားသည္။ ထိုမင္း၏ မယ္ေတာ္သည္ နရပတီစည္သူထံ သူ႕သားအတြက္ ထီးနန္းေတာင္းလြန္းသည့္အတြက္ နန္းေတာင္းမ်ားမင္းဟု တြင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ပုဂံမင္းဆက္၏ ဂုဏ္ေရာင္သည္လည္း ထိုမင္းလက္ထက္မွစ၍ အက်ဘက္သို႔ ဦးတည္ခဲ့သည္။

ထိုဘုရားမွတစ္ဖန္ ခရီးလမ္းသင့္ရာ အေနာက္ေတာင္ဘက္ရွိ ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းေပၚ ေမးတင္တည္ထားေသာ ဗူးဘုရားဘက္ထြက္ခဲ့သည္။ ထိုဘုရားကို အိုကြန္းနားက ဗူး (သို႔) ဖရုံဘုရားဟု ေခၚသည္။ ထို႔ေနာက္ သူက ဗူးဘုရား၏ ဗိသုကာလက္ရာမွာ အလြန္ထူးျခားသည္။ အိႏၵိယလက္ရာကို အရိပ္အျမြက္မွ်ပင္ မေတြ႕ရ။ ဆာဟင္နရီယူး(လ္) (Sir Henry Yule) က အျခားကမၻာမွ ဗိသုကာလက္ရာဟုပင္ တအံ့တၾသ ညႊန္းဆိုခဲ့သည္ ဆို၏။ ဗူးဘုရား၏ ထူးျခားခ်က္ ေနာက္တစ္ခုမွာ တည္ေနရာေနာက္ခံ ပန္းခ်ီကားျဖစ္သည္။ အေနာက္ဘက္ရွိ ဧရာ၀တီျမစ္မွ ျဖတ္တိုက္လာေသာ လတ္ဆတ္သည့္ ေလကို ႐ွဴ႐ွိဳက္ျပီး၊ ေမွ်ာ္မဆုံးေသာ ေကာင္းကင္ျပာ၏ ရွဳခင္းကို ၾကည့္ရသည္မွာ စိတ္ၾကည္ႏူးျခင္း၊ ၀မ္းေျမာက္ျခင္း၊ အားရျခင္း ရသတို႔ကို တစ္ျပိဳက္နက္တည္း ခံစားရသည္။ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ စကားမေျပာၾကဘဲ သဘာ၀အလွကို ခံစားေနမိသည္။ ထို႔ေနာက္ ဗူးဘုရား၏ ေတာင္ဘက္ရွိ ကန္ေတာ့ပလႅင္ဘက္သို႔ ေျခဦးလွည့္လိုက္ၾကသည္။

ကန္ေတာ့ပလႅင္မေရာက္မီ လမ္းတြင္ မဟာေဗာဓိေစတီကို ၀င္၍ ဦးတိုက္ၾကသည္။ အိႏၵိယရွိ ဗုဒၶဂါယာမွ မဟာေဗာဓိေစတီကို ပုံစံတူယူ၍ တည္ထားျခင္း ျဖစ္ရာ၊ အိႏၵိယ ဗိသုကာဟန္ အျပည့္ရွိေသာ တစ္ဆူတည္းေသာ ေစတီျဖစ္သည္။ မဟာေဗာဓိသည္ အျခားေသာ ပုဂံဘုရားမ်ားထက္ အျမင္အားျဖင့္ မတူေသာေၾကာင့္ တစ္နည္းအားျဖင့္ ထူးဆန္းသည္ဟု ေယဘုယ်ဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈႏွင့္ ဗိသုကာလက္ရာ လွပေသသပ္မႈတြင္ ပုဂံရွိ အျခားေစတီပုထိုးမ်ားကို မမီပါ။ မဟာေဗာဓိေစတီမွ ေနာက္ထပ္ အေရးၾကီးေသာ ေတြ႕ရွိခ်က္မွာ ထိုစဥ္အခ်ိန္ကပင္ ျမန္မာႏွင့္ အိႏၵိယ ကူးလူးဆက္ဆံမႈရွိျပီး အိႏၵိယသားမ်ားလည္း ပုဂံ၀န္းက်င္တစ္၀ိုက္တြင္ ေရွးယခင္ကပင္ အေျခခ် ေနထိုင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ထိုမွ ေအာက္ဘက္ကို ဆက္ေလွ်ာက္ကာ ဧရာ၀တီျမစ္နေဘး တည္ထားေသာ ကန္ေတာ့ပလႅင္ ဘုရားကို ဖူးေတြ႕သည္။ နရပတိစည္သူမင္းသည္ ေဘးေလာင္းေတာ္၊ ဘိုးေလာင္းေတာ္မ်ားကို ၀စီအားျဖင့္ ပစ္မွားမိခဲ့သည္ကို ကန္ေတာ့ ေတာင္းပန္လိုေသာေၾကာင့္ တည္ထားေသာ ေစတီဟု သိမွတ္ရသည္။ မစၥတာ အိုကြန္းနားက ကန္ေတာ့ပလႅင္၏ လက္ရာသည္ အာနႏၵာႏွင့္ သဗၺညဳၾကားတြင္ ရွိသည္ဟု သူယူဆေၾကာင္း၊ ပုဂံတြင္ အႏုလက္ရာဘက္တြင္ အာနႏၵာကို မီေသာ ေစတီမရွိ၊ ထိုနည္းတူ ျမင့္မားထည္၀ါျပီး၊ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားမႈအရာတြင္ သဗၺညဳသည္ ျပိဳင္စံရွား။ ကန္ေတာ့ပလႅင္၏ ဗိသုကာလက္ရာမွာ အာနႏၵာ၏ အႏုလက္ရာႏွင့္ သဗၺညဳ၏ ခမ္းနားထည္၀ါမႈဟန္ကို အခ်ဳိးညီညီေပါင္းစပ္ တည္ထားသည္ဟု ဆိုႏိုင္ေၾကာင္း သူ႔ထင္ျမင္ခ်က္ကို ရွင္းျပသည္။ ထိုသုိ႔ေသာ ရွင္းလင္းခ်က္မ်ဳိးကို က်ေနာ္ တစ္ခါမွ မၾကားဖူး၊ မဖတ္ဖူးပါ။ ျဗိတိသွ်တစ္ဦးက ထိုသို႔ရွင္းျပလိုက္မွ ေၾသာ္ ငါတို႔က ပစၥည္းကို ပိုင္ရုံပိုင္တာ၊ သူတို႔က ပစၥည္းတန္ဖိုးကို နားလည္တာပါလားလို႔ ခံစားလိုက္ရသည္။

ေနသိပ္မျပင္းခင္ ကန္ေတာ့ပလႅင္မွ အေရွ႕ဘက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ အေလာင္းစည္သူ ေကာင္းမႈ ေရႊဂူၾကီးသုိ႔ ခရီးဆက္ခဲ့သည္။ အနီး၀န္းက်င္ရွိ ေစတီမ်ားႏွင့္ ႏႈိင္းစာလွ်င္ အရြယ္အစား ေသးငယ္ေသာ္လည္း ေရႊဂူၾကီးတြင္ စိတ္၀င္စားစရာ သုံးခ်က္ ရွိသည္ဟု သိရသည္။ ပထမတစ္ခ်က္က ေစတီတည္ေကာင္းမႈ ေမာ္ကြန္းေက်ာက္စာ။ ေက်ာက္စာတြင္ ေရးထိုးထားေသာ ျမန္မာစာ အေရးအသားမွာ လွပေျပျပစ္ေသာေၾကာင့္ ေရွးေခတ္ျမန္မာစာေပအတြက္ အေရးၾကီးေသာ ေတြ႕ရွိခ်က္ျဖစ္သည္။ ဒုတိယတစ္ခ်က္မွာ ေစတီဒါယကာ၏ ကံၾကမၼာႏွင့္ ဆိုင္သည္။ အေလာင္းစည္သူေခၚ ေရႊဂူဒါယကာသည္ ဤေရႊဂူၾကီးဘုရားအတြင္းတြင္ သူ၏သား နရသူ၏ လုပ္ၾကံျခင္းကို ခံရျပီး အနိစၥေရာက္ခဲ့သည္။ ေနာက္ဆုံးတစ္ခ်က္က ပုဂံေဒသတြင္ ေစတီပုထိုးေျမာက္ျမားစြာကို ယေန႔ထက္တိုင္ မ်က္ျမင္ေတြ႔ႏုိင္ေသးေသာ္လည္း ပထမျမန္မာႏိုင္ငံ၏ နန္းေတာ္ေနရာကိုမူ စိုးစဥ္းမွ် မေတြ႕ရ၍ ေႏွာင္းလူတို႔အဖို႔ အခက္ေတြ႕ရသည္။ မစၥတာ အိုကြန္းနားက ေဒသခံ ပုဂံျပည္သူမ်ားထံမွ စုံစမ္းသိရွိရျပီး၊ သူကိုယ္တိုင္လည္း လက္သင့္ခံႏိုင္ေသာ ပုဂံေနျပည္ေတာ္၏ နန္းေတာ္ရာမွာ ယခု ေရႊဂူၾကီး၏ အေရွ႕ဘက္ လြင္ျပင္ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ေရႊဂူၾကီးကို နန္းဦးဘုရားလည္း ေခၚေ၀ၚၾကသည္ဟု သူက ထပ္ရွင္းျပသည္။ နန္းေတာ္ရာ၏ တည္ေနရာ အက်ယ္အ၀န္းကို ေျမပုံေပၚတြင္ ေလ့လာၾကည့္ရာ ယေန႔ေခတ္ ျမိဳ႕ျပမ်ား၏ အက်ယ္အ၀န္းႏွင့္ ႏိႈင္းစာလွ်င္ ရပ္ကြက္ငယ္ တစ္ခုမွ်သာ ရွိသည္။ ဤမွ်ေသးငယ္ေသာ အက်ယ္အ၀န္းတြင္ ေရွးျမန္မာမင္းတို႔ နန္းေတာ္ တည္ေဆာက္ခဲ့သည္မွာ ျဖစ္ႏိုင္ပါသလား။ တည္ထားကိုးကြယ္ခဲ့ေသာ ေစတီမ်ား၏ ၾကီးမားခန္႔ထည္မႈ၊ ဗိသုကာလက္ရာ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားမႈ၊ ပထမျမန္မာႏိုင္ငံ၏ မူလဘူတဆိုေသာ အရာမ်ားႏွင့္ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္လွ်င္ သိပ္ဘ၀င္မက်ႏိုင္။ သို႔ေသာ္ ေျမျပင္အေနအထားကို ဆက္လက္ ေလ့လာၾကည့္ရာ ေရႊဂူၾကီး အေရွ႕ဘက္လြင္ျပင္ကို ေက်ာ္လိုက္သည္ ဆိုလွ်င္ပဲ မင္းနန္သူအရပ္ကို ေတြ႕ရသည္။ ေရွးက မင္းနန္သူအရပ္ကို မင္းေနျပည္ႏွင့္ တစ္သီးတစ္ျခား ေဖာ္ျပခဲ့သည္ ျဖစ္ရာ ပုဂံေခတ္နန္းေတာ္ရာသည္ ဆိုခဲ့ပါ လြင္ျပင္ နယ္နိမိတ္ အတြင္းတြင္သာ ရွိသင့္သည္။ ထို႔ျပင္ ပုဂံ၏ ႏွလုံးသည္းပြက္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ အာနႏၵာ၊ သဗၺညဳ၊ ကန္ေတာ့ပလႅင္ ေစတီမ်ားမွာ ထိုလြင္ျပင္၏ အနီးတ၀ိုက္တြင္ပင္ တည္ရွိသည္ျဖစ္ရာ၊ မင္း၊ မွဴးမတ္တို႔အေနျဖင့္ ၎တို႔ အလြယ္တကူ ဖူးေျမွာ္ႏိုင္ရန္ ေစတီပုထိုးမ်ားကို နန္းေတာ္အနီးတြင္ တည္ထားရန္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ႏိုင္သည္ဟူေသာ ရွဳေထာင့္မွ ၾကည့္လွ်င္ မစၥတာအိုကြန္းနား၏ ထင္ျမင္ခ်က္မွာ သင့္ေလ်ာ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ သို႔ေသာ္ တည္ေနရာ အတိအက်ကို စုံစမ္းရန္မွာ ေရွးေဟာင္းသုေတသန၏ အလုပ္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သူတို႔၏ ေထာက္ခံအတည္ျပဳခ်က္ မရမခ်င္း ၾကိမ္းေသသည္ဟုကား မဆိုႏိုင္။

ထိုမွတစ္ဖန္ ေအာက္နားရွိ အေလာင္းစည္သူမင္း၏ ေကာင္းမႈေတာ္ တစ္ဆူျဖစ္ေသာ သဗၺညဳကို ဖူးျဖစ္ပါသည္။ ပုဂံေစတီပုထိုးမ်ားတြင္ ဥာဏ္ေတာ္အျမင့္ဆုံး။ ဥာဏ္ေတာ္တကာတြင္ အျမင့္ဆုံးျဖစ္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား၏ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ကို ရည္စူး၍ တည္ထားေသာေၾကာင့္ ဥာဏ္ေတာ္မွာ အျမင့္ဆုံး ျဖစ္ေနျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ထိုဘုရားေနာက္တည္ေသာ ဘုရားမ်ားမွာလည္း ဗုဒၶ၏ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ကို ကုိယ္စားျပဳတည္ထားေသာ ဤဘုရားထက္ ပို၍ ျမင့္ျခင္းကာ မသင့္ေလ်ာ္ဟု ယူဆေသာေၾကာင့္ ဥာဏ္ေတာ္ကို နိမ့္၍ တည္ၾကသည္ဟု ယူဆလွ်င္ သင့္တင့္မည္ဟု ထင္ပါသည္။ မစၥတာ အိုကြန္းနားက သဗၺညဳေစတီ၏ ထူးျခားေသာ ဗိသုကာလက္ရာကို ဤသို႔ ရွင္းျပသည္။ ေစတီမွာ ေလးဆင့္ ဂူဘုရားမ်ဳိးျဖစ္ျပီး ထူးျခားခ်က္မွာ တတိယ ပစၥယံမွ စျပီး အာနႏၵာလို တစ္ဆင့္ခ်င္း ျမင့္တက္သြားျခင္း မဟုတ္ဘဲ ေထာင္လိုက္ ေပ (၅၀) ခန္႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ ျမင့္တက္သြားေစျခင္းျဖင့္ ဘုရားဖူး၏ စိတ္ႏွလုံးကို ဆဲြငင္ထားသည္ဟု ဆိုသည္။ သူေျပာသလို လိုက္ၾကည့္လိုက္မွ ဟုတ္ေပသည္ဟု ၀န္ခံမိသည္။ ဟုိယခင္က သည္လို သတိမထားမိ။ ထိုသို႔ ဘုရားကို ဖူးေျမွာ္ျပီး အာနႏၵာဘက္ ကူးရန္ ဆိုေသာအခါ သူက သဗၺညဳအနီးရွိ ေရွးေဟာင္း လက္ရာတစ္ခုကို သြားၾကည့္ခ်င္ေသးသည္ဟု ဆိုသည္။ လိုက္သြားၾကည့္ေသာအခါ တစ္ပို္င္းတစ္စသာ က်န္ေတာ့သည့္ ထုထည္ၾကီးၾကီးမားမားႏွင့္ ဗဟိုစည္ ခ်ိတ္ဆဲြရာ နီက်င္က်င္ အုတ္တိုင္လုံးၾကီး ႏွစ္လုံးကို ေတြ႔ျမင္ရသည္။ သခၤါရသေဘာအရ ေရွးဘုရင္တို႔၏ အခ်ဳပ္အျခာ အာဏာကို ကုိယ္စားျပဳေသာ ဗဟိုစည္ကား မရွိေတာ့။ သို႔ေသာ္ ထိုၾကြင္းက်န္ေနေသာ တိုင္လုံးၾကီးႏွစ္လုံးကား ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီ ၾကာသည့္တိုင္ ခန္႔ထည္ျမဲ ခန္႔ထည္ဆဲ။ ထိုခန္႔ျငားမႈမွာ ဂရိတို႔၏ ပါသီႏြန္နတ္ကြန္းရွိ တိုင္လုံးမ်ားထက္ မေလ်ာ့ဟု သူက ရွင္းျပပါသည္။ သူ ဤမွ် ညႊန္းေသာ ထိုတိုင္လုံးၾကီးမ်ားကို ပထမအၾကိမ္ ေရာက္ခဲ့စဥ္က က်ေနာ္ သတိမမူမိခဲ့။ ေရာက္သည့္အခ်ိန္ကလည္း ညအခ်ိန္ ျဖစ္သည္က တစ္ေၾကာင္း၊ ေလ့လာမႈ အားနည္းျခင္းက တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ဟု ဆင္ေျခေပးက ေပးႏိုင္ပါသည္။ ယခုေတာ့ အဘုိးအုိ၏ ေက်းဇူးေၾကာင့္ ျမန္မာတို႔၏ လူသိနည္းျပီး ဂုဏ္ယူဖြယ္ေကာင္းေသာ လက္ရာတစ္ခုကို ဒိ႒ေတြ႔ခဲ့ရသည္။

ေနလည္း ေတာ္ေတာ္ျမင့္လာျပီ။ သည့္ထက္ပုိျမင့္၊ ပိုပူလာလွ်င္ မေကာင္း။ က်ေနာ့္အတြက္ အေၾကာင္းမဟုတ္ေတာင္ အဘုိးၾကီးကို ငဲ့ရအုံးမည္။ သူလည္း စိတ္ေဆာင္ေန၍သာ၊ လူပုံကေတာ့ ႏြမ္းနယ္ေနျပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္က ေရွ႕နားမွ အာနႏၵာ ဖူးျပီးလွ်င္ ျပန္နားၾကရေအာင္ဟု အဘိယာစက ျပဳသည္။ သူကလည္း အာနႏၵာ မဖူးရလွ်င္ ပုဂံလာသည္ မျမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အာနႏၵာဖူးျပီးမွ နားမည္ဆိုေသာ စကားကို လက္ခံသည္။ အာနႏၵာသို႔ သြားရာလမ္းတြင္ သူက အာနႏၵာသည္ ပုဂံ (သို႔မဟုတ္) ျမန္မာျပည္၌ သာမက အေရွ႕တိုင္း၏ အေက်ာ္ၾကားဆုံး၊ အထင္ရွားဆုံး အေဆာက္အဦးတစ္ခု ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ပထမအၾကိမ္ အာနႏၵာကို ေရာက္ခဲ့စဥ္က က်ေနာ္သည္ ဆရာေဇာ္ဂ်ီ၏ ပုဂံျမိဳ႕ေဟာင္း ေဆာင္းပါးပါ ဆရာ့ ခ်ဥ္းကပ္ပုံကို လက္ကိုင္ထား၍ ဘုရားကို ဖူးေျမွာ္ခဲ့သည္။ ယခုအၾကိမ္မွာမူ အပိုဆုအေနျဖင့္ ျဗိတိသွ်တစ္ဦးထံမွ အာနႏၵာေစတီ၏ ထူးျခားေသာ ဗိသုကာလက္ရာမ်ားကို ၾကားရေတာ့မည္။ ဘုရားထဲ၀င္ျပီး မတ္ရပ္ရုပ္ပြားေတာ္ကို ၾကည့္ျပီး အိုကြန္းနားက ရုပ္ပြားေတာ္မ်က္ႏွာဖြင့္ကို ဦးစြာ ရွင္းျပသည္။ ရုပ္ပြားေတာ္ၾကီးမ်ားမွာ အလြန္ၾကီးမားျပီး အမိုးခုံးထိပ္သို႔တိုင္ ထိုးတက္သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္ အလင္းေပးစနစ္၏ ေကာင္းမြန္မႈေၾကာင့္ မ်က္ႏွာေတာ္တြင္ အရိပ္ဟူ၍ ျမဴမွ်မထင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ရုပ္ပြားေတာ္၏ မဟာကရုဏာကို ထင္ဟပ္ျပသေနေသာ မ်က္ႏွာေတာ္သည္ ႏွစ္ေပါင္း ေထာင္ခ်ီလာသည့္တိုင္ ေရွးယခင္က ဘုရားဒါယကာ က်န္စစ္မင္း၏ ျဖစ္ေစလိုေသာ ဆႏၵအတိုင္း ၀င္းပျမဲ ၀င္းပဆဲ။ မ်က္ႏွာေတာ္ကို အလင္းေပးရာတြင္လည္း အလင္းေပးေသာ ျပတင္းေပါက္မ်ားကို မျမင္မေတြ႕ရသည္ျဖစ္ရာ ေရာင္ေတာ္ဖြင့္ထားသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္ဟု ဆိုသည္။ ျမင္လည္း ျမင္တတ္ေသာ အဘိုးၾကီးပါေပ။ ထို႔ေနာက္တစ္ဖန္ မတ္ရပ္ရုပ္ပြားေတာ္မ်ား၏ ပန္းပု အတတ္ပညာကို ခ်ီးက်ဴးသည္။ ရုပ္ပြားေတာ္မ်ားမွာ အရြယ္အစား လြန္စြာၾကီးမားေသာ္လည္း အ့ံၾသဘနန္း ျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ ေျပျပစ္သြက္လက္သည္ဟု ဆိုပါသည္။

အျပင္ဘက္ ဗိသုကာ လက္ရာကို အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုျပျပန္သည္။ အာနႏၵာေစတီ၏ ပႏၷက္ေတာ္ရုိက္ပုံကို သူမခ်ီးက်ဴးဘဲ မေနႏိုင္ဟု ဆိုသည္။ တည္ထားပုံမွာ ေရွးဂရိဘုရားေက်ာင္းမ်ား တည္ေဆာက္ပုံကဲ့သို႔ အတိအက် ၾကက္ေျခခတ္ပုံ ျဖစ္သည္။ အာရုံခံတန္ေဆာင္းမ်ားကို ထည့္တြက္လွ်င္ စုစုေပါင္း အလ်ားအရွည္ ေပ (၂၈၀) ရိွသည္။ ေရွးဂရိဘုရားေက်ာင္းမ်ားသည္ ေရႊအခ်ဳိး [golden ratio (length/height) = 1.618] ႏွင့္ ေဆာက္ထားသည္ဟု သိရရာ ယခု သူေျပာေသာ အာနႏၵာ၏ အလ်ားျဖတ္ပုံမွာ ေရႊအခ်ိဳးႏွင့္ မကိုက္ပါဘဲ ဘာေၾကာင့္ သူက တူသည္ဟု ဆိုရသလဲ။ သိပ္မရွင္း။ ေစတီပုံကို ထပ္ၾကည့္မွ ရွင္းေတာ့သည္။ ဟုတ္သည္။ က်ေနာ္က အာရုံခံတန္ေဆာင္းေတြကို တပါတည္း ေပါင္းၾကည့္ေသာေၾကာင့္ အခ်ဳိးမကိုက္။ ပင္မ ေစတီေဆာင္ကိုသာ ၾကည့္ပါက အလြန္လွပေသာ အခ်ဳိးျဖင့္ တည္ေဆာက္ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ေစတီ၏ အျပင္ဘက္ အုတ္နံရံမ်ားတြင္လည္း အဆင့္ျမင့္လက္ရာ စဥ့္စိမ္းသုတ္ အုတ္ခ်ပ္မ်ားကို ေထာင္ႏွင့္ ခ်ီ၍ ေတြ႕ရသည္။

ထို႔ေနာက္ သူႏွင့္ က်ေနာ္ ေစတီအနီးတြင္ ေမာေမာႏွင့္ ထိုင္၍ ေစာေစာက ေရႊအခ်ဳိး အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္သည္။ အမွန္ေတာ့ ေရႊအခ်ဳိးကို ဂရိတို႔ စသုံးခဲ့သည္။ ထိုမွ အာေမနီးယန္း၊ အာေမနီးယန္းမွ အိႏၵိယ၊ အိႏၵိယမွ ျမန္မာျပည္သို႔ ေရာက္လာျပီး ဤအာနႏၵာေစတီတြင္ သုံးသလားေပါ့။ သူက ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ေစာေစာက မဟာေဗာဓိေစတီ တည္ေနပုံအရ အိႏၵိယႏွင့္ ပုဂံ အဆက္အသြယ္ ရွိသည္မွာ ျငင္းမရ။ သို႔ေသာ္ သူက ျမန္မာတို႔ ကိုယ္နည္း ကိုယ့္ဟန္ျဖင့္ ေတြ႕ရွိျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုအေၾကာင္းကို သူက အက်ဳိးအေၾကာင္းႏွင့္ ရွင္းျပသည္။ ပုဂံ ပုထိုးေစတီမ်ားတြင္ အိႏၵိယဟန္ လႊမ္းေနသည္ဟု သူၾကားသိရေၾကာင္း။ သို႔ေသာ္ ပုဂံႏွင့္ ေခတ္ျပိဳင္ အိႏၵိယတြင္ ပုဂံကဲ့သို႔ ထူးျခားေကာင္းမြန္ေသာ ဗိသုကာလက္ရာမ်ားကို မေတြ႔ရေၾကာင္း၊ ထို႔ျပင္ ပုဂံဘုရားတို႔၏ လက္ဖ်ားခါရေသာ အမိုးခုံးတည္ေဆာက္ပုံမ်ဳိး မည့္သည့္ ေခတ္ျပိဳင္ အိႏၵိယ အေဆာက္အဦးတြင္မွ မရွိ။ ထို႔ေၾကာင့္ သူက ဤသို႔ေသာ ဗိသုကာ လက္ရာမ်ားကို ဖန္တီးႏိုင္ေသာ ပုဂံသားမ်ား ကိုယ္တိုင္ ေရႊအခ်ဳိးကုိ ေတြ႔ရွိႏိုင္သည္မွာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း။

ေနာက္ထပ္ အေတြးပြားစရာ တစ္ခ်က္ကို သူက ဆက္ဆိုျပန္သည္။ ပုဂံ၏ ဗိသုကာမွာ အထူး အဆင့္ျမင့္ေနျပီ ျဖစ္ရာ၊ ပုဂံသည္ ယဥ္ေက်းမႈၾကီးတစ္ခု၏ အစျပဳခ်က္ မျဖစ္ႏိုင္။ ထိုယဥ္ေက်းမႈၾကီး၏ အျမင့္ဆုံး ကာလသာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ဒါဆို ပုဂံ ယဥ္ေက်းမႈသည္ ဘယ္က လာသလဲ။ ပုဂံေနာက္ပိုင္း ယဥ္ေက်းမႈသည္လည္း ဘာေၾကာင့္ ပုဂံကို မေက်ာ္ႏိုင္သလဲ။ ပုဂံသည္ သေရေခတၱရာ၏ အဆက္။ သို႔ဆိုလွ်င္ သေရေခတၱရာသည္ ပုဂံယဥ္ေက်းမႈ၏ အစျဖစ္ေလာက္ေအာင္ အဆင့္ျမင့္ခဲ့ပါသလား။ မျမင့္ခဲ့လွ်င္ ပုဂံသားေတြ သည္ဗိသုကာ အတတ္ပညာေတြကို ဘယ္က ရသလဲ။ ဒါေတြက သူ႔ႏွင့္ က်ေနာ့္အတြက္ ေလာေလာဆယ္ အလွမ္းမမီ။ ခရီးေကာ အေတြးပါ သည္မွာရပ္ျပီး ေအးေအးလူလူ နားေနမိပါေတာ့သည္။

[၀န္ခံခ်က္။ ။ဆရာေက်ာ္၀င္း၏ သမိုင္းထဲက ပုဂံ၊ ပုဂံထဲက သမိုင္း စာအုပ္ထဲမွ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို မူတည္၍ မူရင္းစာေရးသူ V. C. Scott O’connor ကို ဇာတ္ေကာင္ အေနျဖင့္ သုံးကာ ကိုယ္ပိုင္ စကားစု အနည္းငယ္ထည့္ျပီး ေရးထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ မူရင္းစာအုပ္မွာ Mandalay and other cities of the past in Burma။ ခရီးစဥ္၏ ကာလကို လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္ (၁၈၉၄-၁၈၉၆) ဟု ယူဆေစခ်င္ပါသည္။]


အမိေၿမ အလြမ္းေၿပ  မွ ကူးယူသည္။

ထူးဆန္းေနလား.......................

အေမေမြးၿပီးငယ္ငယ္ကေလးဘ၀ကတည္းက မဂ်ီးကတစ္ေယာက္တည္း
ႀကီးလာေတာ႔ မူလတန္းေက်ာင္းသူဘ၀ေရာက္ေတာ႔လည္း တစ္ေယာက္တည္း
တစ္ဆင္႔တစ္ဆင္႔ႀကီးၿပင္းလာတဲ႔ေနာက္လည္း တစ္ေယာက္တည္း......ပဲ
အိမ္မွာလည္း အေဖ ၊ အေမ နဲ႔ မဂ်ီးနဲ႔ ၃ေယာက္ရွိေပမယ္႔ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ ေနၿပီး တစ္ေယာက္တည္းကမၻာ ေနခဲ႔ႀကတာ အက်င္႔ကိုပါလုိ႔.....အလုပ္ထဲေရာက္လာေတာ႔လည္း ဒီအက်င္႔အတုိင္းဆက္သြားတယ္။
တစ္ေယာက္တည္းပဲေနခ်င္တယ္
တစ္ေယာက္တည္းပဲေနတယ္
တစ္ေယာက္တည္းပဲသီးသန္႔ကမၻာတည္ေဆာက္တယ္။
ကုိယ္႔ ကမၻာေလးထဲမွာ ကိုယ္သာလွ်င္ ရွင္ဘုရင္
ကိုယ္သာလွ်င္ မိဖုရား
ကုိယ္သာလွ်င္မွဴးမတ္ပညာရွိ
ကိုယ္သာလွ်င္ကိုးကြယ္ရာ
ကုိယ္မွတစ္ပါး အၿခား ဘယ္သူမွမရွိ...............
ကဲ
ဒီလုိေနထိုင္တဲ႔ဘ၀က မဆန္းက်ယ္ပါဘူးေနာ္.......
ေသရင္လည္းတစ္ေယာက္တည္းပဲသြားရမွာ....အေဖာ္လည္းမလိုဘူး။
မလိုအပ္ဘူးလို႔လည္း ခုခ်ိန္ထိ ခံယူထားတယ္.............
ဒါေႀကာင္႔ မဂ်ီး တစ္ေယာက္တည္းၿဖစ္ေနတာ မဂ်ီးအတြက္ မဆန္းႀကယ္ပါဘူး
အဲ..............
မဂ်ီးသာ နွစ္ေယာက္ၿဖစ္သြားရင္...........ဒီလိုအၿဖစ္ပ်က္မ်ိဳးၿဖစ္လာမွသာ ဆန္းႀကယ္မွာ
ခုေတာ႔ဘာမွမထူးဆန္းပါဘူးကြယ္..........
ထူးဆန္းတဲ႔အခ်ိန္ေရာက္မွ ထူးဆန္းႀကေပါ႔ကြယ္........

ဘာၿဖစ္ခ်င္လဲ...................?

တိုက္ခိုက္ေနတာေတြကို လစ္လွ်ဴမရွုႏုိင္သေရြ႕ က်ဆံုးေနရဦးမွာပါပဲ
အတင္းေျပာေနတာေတြကို ဂရုစိုက္ေနသေရြ႕ စိတ္ညစ္ေနရဦးမွာပါပဲ
အမုန္းတရားေတြကို မေခ်ဖ်က္ႏုိင္သေရြ႕ ပူေလာင္ေနရဦးမွာပါပဲ .....................
.
.
.
.
.
.
.
တဲ႔
သက္တန္႔ခ်ိဳ ကေၿပာထားတာ..........
ဆရာေၿပာတာကို ေသခ်ာဖတ္ႀကည္႔ေတာ႔ ဟုတ္တယ္
လစ္လ်ဳမရွဳနိုင္သေရြ႔ အခါခါက်ဆံုးေနမွာ
ကိုယ္႔ေနာက္ကြယ္မွာ အတင္းေၿပာေနတာကို ဂရုစိုက္ေနရင္ စိတ္ညစ္ေနရမွာ............
ထားမိတဲ႔ အမုန္းတရားတရားေတြ မေခ်ဖ်က္နုိင္ေသးရင္ ပူေလာင္ေနအံုးမွာပဲ.............
ကဲ
ၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္လား
စိတ္ခ်မ္းသာခ်င္လား
ေအာင္ၿမင္ခ်င္လား
.......?

ၿမစ္ၿပင္ေပၚမွာ

ဇြန္လ၏ ညေနခင္းတစ္ခုၿဖစ္သၿဖင္႔ ဧရာ၀တီၿမစ္ေရသည္ ၿမင္႔တက္စၿပဳေနၿပီ။ မိုးနည္းပါးေသာပုဂံေညာင္ဦးေဒသတြင္ ဇြန္လသည္ ပူၿပင္းေၿခာက္ေသြ႔ဆဲၿဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္ မိုးရိပ္ေလရိပ္ေတာ႔

ဆင္စၿပဳၿပီ။ တစ္ခါတစ္ခါ မိုးသက္ေလၿပင္းမ်ားေႀကာင္႔ လွိဳင္းထန္ေလထန္တတ္ေသာအခ်ိန္ၿဖစ္သည္။  ထိုေန႔ညေနက ဧရာ၀တီၿမစ္ေရၿပင္၌ လွိဳင္းႀကီးခဲ႔သည္။

ေညာင္ဦးသူၿဖစ္သည္႔အတိုင္း ကၽြန္မသည္ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ား…မိတ္ေဆြမ်ား….ပုဂံသုိ႔ဘုရားဖူးလာတုိင္း  ပုဂံဘုရားမ်ားသုိ႔ လုိက္ပုိ႔ရွင္းၿပေနက်ၿဖစ္သည္။ ………..ထိုရက္ကေတာ႔ ကၽြန္မလုိက္ပုိ႔ရွင္းၿပရသည္႔ ဧည္႔သည္မွာ ကၽြန္မ၏ခ်စ္သူၿဖစ္ေနသည္။ ထုိ႔ေႀကာင္႔ သူသြားခ်င္သည္႔ ဘုရားမ်ားသုိ႔ ၿမင္းလွည္းၿဖင္႔တစ္မ်ိဳး ….စက္ဘီးၿဖင္႔တစ္မိ်ဳး ကၽြန္မလုိက္ၿပခဲ႔ပါသည္။ သူက ေညာင္ဦးဘက္က ဘုရားမ်ားသို႔ ေရာက္ဖူးခ်င္သည္ ဟု အဆိုၿပဳလာသည္။ ေညာင္ဦးဘုရားမ်ားအနက္ ဘုရားဖူးမ်ားေရာက္ေနက်မွာ ေရႊစည္းခံုဘုရားသာၿဖစ္သည္။ သူကေတာ႔ သက်မုနိ၊ ကုန္းေတာ္ႀကီးဘုရား….ေက်ာက္ဂူဥမင္တုိ႔ကိုေရာက္ခ်င္သည္ဟု ဆုိပါသည္။ သူေၿပာသည္႔ဘုရားမ်ားသည္ ေညာင္ဦးကမ္းပါးနားတြင္ စီတန္းလ်က္တည္ရွိသၿဖင္႔….ထုိ႔ၿပင္ ကားလမ္းၿဖင္႔သြားဖုိ႔လည္း ခက္ခဲလွသၿဖင္႔ ကၽြန္မက ေရလမ္းကုိေရြးခ်ယ္ေစပါသည္…စက္တပ္ေမာ္ေတာ္ေလးတစ္စင္းငွားၿပီး ကၽြန္မနွင္႔ၿမိဳ ႔ခံသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေဖာ္ခၚကာ သူ႔ကုိစိတ္ပါလက္ပါ ကၽြန္မလိုက္ပို႔ေပးခဲ႔သည္။

သူက သမိုင္းအဓိကၿဖင္႔ ေက်ာင္းတက္ေနသည္႔ ၀ိဇၹာေက်ာင္းသား….ကၽြန္မက ရူပေဗဒအဓိကၿဖင္႔ ေက်ာင္းတက္ေနသည္႔ သိပၸံေက်ာင္းသူ….သုိ႔ေသာ္ ေရွးေဟာင္းပုဂံဘုရားမ်ားအေႀကာင္းေဆြးေႏြးေၿပာဆုိရာတြင္ေတာ႔  ကၽြန္မနွင္႔သူ အသိပညာနွင္႔ စိတ္၀င္စားမွဳခ်င္း ေတာ္ေတာ္နီးစပ္စြာဖလွယ္နုိင္ႀကပါသည္။

ေမာ္ေတာ္ေပၚတြင္ ဘုရားေတြအေႀကာင္း…..ဘုရင္ေတြအေႀကာင္း…ေရာက္တတ္ရာရာေၿပာဆုိရင္း သူနွင္႔ကၽြန္မတလွည္႔စီဓါတ္ပံုရိုက္လ်က္ ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ႀကသည္။ ကမ္းစပ္မွာ ေမာ္ေတာ္ကုိရပ္လ်က္ သဲေခ်ာင္းကေလးရွိရာသို႔ ကုန္းၿမင္႔ဆင္ေၿခေလ်ာအတုိင္း ကၽြန္မတုိ႔ၿဖတ္သြားရသည္။ ေရမရွိေသာသဲေခ်ာင္းကေလးကိုေရာက္ေတာ႔ ထိုသဲၿပင္မ်ားအတုိင္း ေခ်ာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ခရီးဆက္ႀကရသည္။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္သည္ ငွက္ၿမည္သံပင္မႀကားရေအာင္တိတ္ဆိတ္လ်က္….ေခ်ာင္းရိုးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ရွိ သစ္ပင္မ်ားထံမွ သစ္ရြက္စိမ္းရနံ႔စိုစိုကို အားရပါးရ ရွဴရွိဳက္လ်က္ ကၽြန္မတို႔၏ ရယ္ေမာသံမ်ားသည္ ေတာင္ကမ္းပါးယံမ်ားအထိ လြင္႔ပ်ံေနခဲ႔ဖူးပါသည္။ ဥမင္မွအၿပန္တြင္ ကုန္းေတာ္ႀကီးဘုရားအနီးေမာ္ေတာ္ကုိခဏရပ္ေစၿပီး ကၽြန္မတုိ႔ဘုရားရွိရာကုန္းေၿမဆီသို႔တက္ႀကရၿပန္သည္။

နယ္ေၿမမကၽြမ္းက်င္ေသာေႀကာင္႔ မႀကာခဏ ဆူးစူးလ်က္ တအားအားေအာ္ေနခဲ႔ရသည္႔ သူ႔ကုိႀကည္႔ကာ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက ရယ္ေမာနိုင္ခဲ႔ေသာ္လည္း ကၽြန္မက မရယ္ေမာနုိင္ခဲ႔ပါ………သူ႔ေၿခေထာက္မွာ စူးေနသည္႔ ထေနာင္းဆူးနွင္႔ ကႏၱရဆူးတို႔ကုိ ကၽြန္မမႀကာခဏနွဳတ္ေပးရ၏။ ….“ ေနာက္တခါက်ရင္ ကိုယ္႔ေနာက္ကေန ကုိယ္ေၿခလွမ္းအတုိင္း လိုက္လွမ္းကြာ…..မဟုတ္ရင္ ဆူးထပ္စူးေနဦးမယ္….ႀကားလား ….” သူကေက်ေက်နပ္နပ္ေခါင္းညိတ္ကာ သေဘာတူခဲ႔သည္။

အၿပန္ခရီးတြင္ သက်မုနိဘုရားသို႔ အသြားလမ္း၌ သူဆူးမစူးမီ ကၽြန္မအရင္ဆူးစူးသြား၏။ ကၽြန္မကေတာ႔ ဆူးစူးတာ ရိုးေနၿပီ ဟူသည္႔မ်က္နွာေပးၿဖင္႔ေအာင္႔အီးမိ်ဳသိပ္ကာနာက်င္မွဳကို တင္းခံခဲ႔ရသည္။ “ အံ႔ရာ…ငါပဲေရွ႔ကသြားမယ္…နင္ ငါ႔ေနာက္ကပဲလိုက္……..” သူက စိတ္မေကာင္းဟန္ၿဖင္႔ ညည္းညည္းညဴညဴေၿပာေတာ႔ ကၽြန္မ ေက်နပ္စြာၿပံဳးေနခဲ႔မိသည္။

ကၽြန္မေတာင္ကုန္းမွအဆင္းတြင္ ေက်ာက္စရစ္ခဲ႔မ်ားၿဖင္႔ေၿခေခ်ာ္က်လုနီးနီးၿဖစ္ေနသည္ကုိ ယခုထိ ကၽြန္မသတိရေနေသးသည္။ “ ကုိမိုး…..ေရွ႔ကဖယ္ေနာ္…ကုိယ္ေခ်ာ္က်လာရင္ ယူ႔ကုိတုိက္မိၿပီး နွစ္ေယာက္လံုးလဲက်သြားလိမ္႔မယ္…ဖယ္…….. ” 

“ ငါေရွ႔ကခံထားေတာ႔ နင္အက်သက္သာတာေပါ႔ဟာ……ငါတမင္ နင္႔ေရွ႔ကေနေပးတာ အံ႔ ရဲ ႔…ရဲရဲသာဆင္းခဲ႔…ငါရွိတယ္……… ” ထိုအခါ ကၽြန္မစိတ္ႀကည္နူးခ်မ္းေၿမ႔သြားေသာ္လည္း သူမသိေအာင္ ဟန္ေဆာင္ခ်င္ေသးသည္။

“ ဟား…ဟား…. လံုး၀မယံုဘူးေနာ္..ေၿခေခ်ာ္က်သြားရင္ ယူက ေဘးကိုခ်က္ခ်င္းေရွာင္ပစ္လုိက္မွာ မဟုတ္လား …” ကၽြန္မတို႔ တဟား…ဟား ….ရယ္ေမာခဲ႔ႀကသည္… ကၽြန္မေၿခေခ်ာ္မက်ခဲ႔ပါ……….. ထုိ႔ေႀကာင္႔ သူ ကၽြန္မကုိ ဆီး၍မဖမ္းဘဲ ေဘးေရွာင္တိမ္းပစ္မည္….မပစ္မည္ကို ကၽြန္မမသိနုိင္ခဲ႔ပါ………….

အၿပန္ခရီးတြင္ ေမာ္ေတာ္သည္ ကၽြန္မအားစိုးရိမ္ ေသာကေရာက္ေအာင္ ဖန္တီးေပးလုိက္ပါသည္။

ဟိုဘက္ သည္ဘက္က ေတာင္ကမ္းပါးယံမ်ား မိုးေရတုိက္စားေသာေႀကာင္႔ ေဒါင္လိုက္ကြဲၿပတ္ေနေသာ ေၿမလႊာမ်ား လုိဏ္ေခါင္းသဖြယ္ၿဖစ္ေနေသာ လူတစ္ကုိယ္၀င္သာစရာ ဂူမ်ား စသည္တုိ႔ကုိ ကၽြန္မတုိ႔ ေငးေမာလ်က္ ၿမစ္ၿပင္ကိုၿဖတ္တုိက္လာေသာ ႀကမ္းတမ္းသည္႔ေလကုိ မ်က္နွာေမာ႔ခံယူလ်က္….ေမာ္ေတာ္စက္သံကုိ နားေထာင္လ်က္..ကၽြန္မတုိ႔ စကားတစ္ခြန္းစ နွစ္ခြန္းစ ေၿပာလာႀကသည္။

ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ေမာ္ေတာ္စက္သံ ရုတ္တရက္ ရပ္သြားၿခင္းၿဖစ္သည္။ သူက ေခါင္းေထာင္ႀကည္႔ကာ “ ဘာၿဖစ္တာလဲ ” ဟုလွမ္းေမးသည္။ “ စက္ရပ္သြားတာ……မႀကာဘူးအစ္ကုိ……ခဏေလးပါ။ ”

 ေမာ္ေတာ္မွ အလုပ္သမားေလးနွစ္ေယာက္ စက္ၿပန္နိိုးဖုိ႔ႀကိဳးစားစဥ္မွာ ေလသည္ ေမာ္ေတာ္ကုိ အရွိန္ၿပင္းစြာတိုက္ခတ္လ်က္ရွိသည္။ ေရလွိဳင္းတုိ႔သည္ ေရလယ္တြင္ ၿငိမ္သက္သြားေသာ ေမာ္ေတာ္အား ၀ုန္းခနဲ ၀ုန္းခနဲ လာ၍တြန္းတိုက္ေလသည္။ ေမာ္ေတာ္သည္ ကမ္းနွင္႔ နီးနီးအေနအထားမွ တၿဖည္းၿဖည္းခ်ာလည္လည္ကာ ၿမစ္လယ္သို႔ေရာက္သြားေလသည္။ ေရလွိဳင္းတုိ႔သည္ ေမာ္ေတာ္အား အလ်ားလိုက္ တြန္းလိမ္႔ေနေသာေႀကာင္႔ေမာ္ေတာ္က ဟိုဘက္ သည္ဘက္ ယိမ္းယိုင္ကာ လွိဳင္းအတုိင္း နိမ္႔ဆင္းလုိက္  ၿမင္႔တက္လုိက္ၿဖစ္လာသည္။

ကၽြန္မသည္ မေႀကာက္သလို ဟန္ေဆာင္၍ ၿပံဳးေနရေသာ္လည္း ရင္ထဲမွာ တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ကာ စိုးရိမ္ပူပန္လွၿပီ…..လွိဳင္းတစ္ခ်က္ပုတ္လိုက္ရံုၿဖင္႔ ေမာ္ေတာ္ တိမ္းေမွာက္သြားနိုင္သည္။ ကၽြန္မ၏ သူငယ္ခ်ငး္က ေရအနည္းအပါးကူးတတ္သည္။ ကၽြန္မကေတာ႔ ေရထဲေရာက္သြားလွ်င္ ပလံုခနဲ ၿမဳပ္သြားဖုိ႔သိပ္အခ်ိန္ႀကာမည္မထင္ပါ။

ဘာေႀကာင္႔မွန္းမသိ……ထိုသို႔ေသာအေၿခအေနတြင္ ကၽြန္မသည္ ယခင္က ႀကံဳဖူးသမွ်ၿမစ္၏အႏၱရာယ္မ်ားနွင္႔ ႀကားဖူးသမွ် ေမာ္ေတာ္သေဘၤာတိမ္းေမွာက္ၿခင္း အသက္ေသဆံုးၿခင္းေဘးဒုကၡမ်ားကိုသာၿမင္ေယာင္ႀကားေယာင္လ်က္ ထိတ္လန္႔လာေလသည္။ဤထိတ္လန္႔ခံစားခ်က္မ်ိဳး ကၽြန္မမႀကာခဏ ခံစားခဲ႔ရဖူးေသာ္လည္း တစ္ႀကိမ္ၿပီးတစ္ႀကိမ္ ကၽြန္မအတြက္ အသစ္ၿဖစ္ေန၏။

သည္တစ္ခါမွာေတာ႔ ကၽြန္မအတြက္ ေႀကာက္ရြံ႔တုန္လွဳပ္မွဳအၿပင္ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကေလးတစ္ခုပါ ပိုလာသည္။ ကၽြန္မအနားတြင္ ကၽြန္မခ်စ္သူရွိေနသားပဲ ဟူေသာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ကေလးၿဖစ္သည္။ ထုိေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေႀကာင္႔ပင္ ကၽြန္မသည္ ေဘးအႏၱရာယ္နွင္႔ရင္ဆုိင္ေနလ်က္က စိတ္သက္သာရမွဳကေလး အနည္းငယ္ကုိပါ ခံစားေနရသည္။ သူကၽြန္မအနားမွာရွိသည္။ သူေရကူးတတ္သည္။ တစ္ခုခု အႏၱရာယ္ႀကံဳလွ်င္ သူသည္ သူ႔ခ်စ္သူအတြက္ အသက္ကုိစြန္႔၍ ရင္ဆုိင္လိမ္႔မည္။

တစ္ခ်ီတြင္ ႀကီးမားေသာ လွိဳင္းတစ္ခုက ကၽြန္မေနာက္ေက်ာဆီမွ ၀န္းခနဲ ခုန္တက္လာသည္။ ေမာ္ေတာ္သည္ ကၽြန္မနွင္႔အတူ ေရွ႔သို႔ငိုက္က်လ်က္ တိမ္းေစာင္းသြားၿပီး ေရလွိဳင္းမ်ား ေမာ္ေတာ္ထဲခုန္၀င္ကာကၽြန္မကုိယ္ခႏၶာမွာ ေရရႊဲစိုသြားပါသည္။ ကၽြန္မသည္ အားခနဲ ေအာ္ဟစ္လ်က္ ေမာ္ေတာ္၀မ္းထဲသို႔ဒူးေထာက္လ်က္က်သြားသည္။

ရယ္သံသဲ႔သဲ႔ ႀကားရသၿဖင္႔ ကၽြန္မေမာ႔ႀကည္႔လုိက္ေတာ႔ သူသည္ ကၽြန္မရွိရာသို႔ယိုင္ထိုးယိုင္ထုိးလွမ္းလာရင္း ရယ္ေမာေနသည္ကိုၿမင္လုိက္ရပါသည္။

ႀကည္႔စမ္း……….ကၽြန္မက ေသမေလာက္ေႀကာက္႔ရြံ ႔ေနသည္႔အခ်ိန္တြင္ သူကရယ္ေမာေနနိုင္သတဲ႔လား………

“ စြန္႔စားရတာႀကိဳက္တယ္ဆို….အံ႔ ရဲ ႔….ခု ႀကိဳက္နိုင္ေသးလား.”

ဒါ သူရယ္ေမာစရာလား။ သူ ကၽြန္မအနားမွာ၀င္ထုိင္ကာ ကၽြန္ကုိ ဆြဲထူေတာ႔ ကၽြန္မသူ႔ကုိစိမ္းစိမ္းႀကည္႔မိသည္။ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားတြင္ စိုးရိမ္ပူပန္သည္႔ အရိပ္အေယာင္လံုး၀မရွိပါ။

“ ကုိမိုး………ယူ မေႀကာက္ဘူးေပါ႔…”

သူက ပုခံုးတြန္႔၏။

“ မေႀကာက္ပါဘူး။ ေမာ္ေတာ္ေမွာက္ရင္ ကမ္းစပ္ကုိ ေရကူးသြားမွာေပါ႔။ ေမာ္ေတာ္ေအာက္မွာပိမသြားဖုိ႔ဘဲ အေရးႀကီးတာပါ။ ”

သူ အံ႔ႀသသလို မ်က္လံုးၿပဴးသြား၏။ သုိ႔ေသာ္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ၿပံဳးရယ္လုိက္သည္။

“ ဘာမွ မေႀကာက္ပါနဲ႔။ ေမာ္ေတာ္ဘာမွမၿဖစ္ပါဘူး။ ၿဖစ္ရင္လည္းပ်ဥ္ခ်ပ္တုိ႔ဘာတုိ႔ တစ္ခုခုသာ တြယ္ထား။ ဘယ္ေတာ႔မွ ေရမနစ္ဘူး။ ေႀကာက္လန္႔တႀကားၿဖစ္ရင္သာ ေရနစ္တာ။ သိလား အံ႔ ………..။ ”

ထုိစဥ္ခဏ ကၽြန္မစိတ္သက္သာရာရေအာင္ပင္ ေမာ္ေတာ္စက္သံကုိ ၿပန္ႀကားလိုက္ရသည္။

ေမာ္ေတာ္စက္၏ ဆူညံေသာအသံကုိ သည္တစ္ခါေတာ႔ သာယာလွသည္ဟု ထင္မိသည္။

“ ကဲ………ဒီမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ထုိင္ေနေနာ္ အံ႔ ”

ေမာ္ေတာ္သည္ ၿမစ္လယ္မွာ လွိဳင္းဒဏ္ၿဖင္႔လူးလိမ္႔ေနရာမွ ၿပန္လည္တည္႔မတ္သြားသည္။ ထုိ႔ေနာက္စက္သံတဒီဒီၿဖင္႔ ေရေပၚမွာ စတင္ေၿပးလႊားစၿပဳေလသည္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လွိဳင္းဒဏ္ေႀကာင္႔ခုန္ခုန္သြားေသးေသာ္လည္း ေမာ္ေတာ္သည္ ေရေပၚမွာ သူ႔လမ္းေႀကာင္းနွင္႔သူ ေၿပးလႊားလ်က္ရွိသည္။

သူက ကၽြန္မအနားမွာခြာဖုိ႔ ေၿခလွမ္းၿပင္ၿပန္သည္။ ကၽြန္မသူ႔လက္ေမာင္းကုိ ဖ်က္ခနဲ ဖမ္းဆြဲထားလိုက္၏။

“ ကုိမိုး….ဒီအနားမွာပဲေန….”

ခပ္တုိးတိုးေၿပာေတာ႔ သူကေခါင္းတစ္ခ်က္ကုတ္လုိက္သည္။

“ ေမာ္ေတာ္ဘာမွမၿဖစ္ေတာ႔ဘူးေလ အံ႔ ။ အခုပဲ ကမ္းကပ္ေတာ႔မွာ ”

သူ႔မ်က္နွာမွာ ေစာေစာကလည္း ပူပင္ရိပ္မရွိ။ အခုလည္း သည္အတိုင္းပင္ၿဖစ္သည္။

“ ကုိမိုး………တကယ္လုိ႔ေမာ္ေတာ္ေမွာက္သြားၿပီ ဆိုပါေတာ႔……..ကုိမိုးဘာလုပ္မလဲဟင္ ”

ကၽြန္မခပ္တုိးတိုးေမးေတာ႔ သူ ကၽြန္မကုိ ငံု႔ႀကည္႔ၿပီးၿပံဳးသည္။

“ ကမ္းစပ္ကုိ ကူးေၿပးမွာေပါ႔ အံ႔ ရဲ ႔…. ”

ကၽြန္မရင္ထဲ က်င္ခနဲ နာသြားပါသည္။

“ ကုိယ္႔ကုိမကယ္ဘဲ တစ္ေယာက္တညး္ ကူးေၿပးမယ္…..ဟုတ္လား ”

ထုိအခါက်မွ သူက ၿပံဳးရယ္၍ ကၽြန္မကို နွစ္သိမ္႔သည္။

“ ဟာ…………ေအး………ေဆာရီး အံ႔ရာ…။ ငါက နင္ေရမကူးတတ္တာေမ႔သြားလုိ႔ပါ။ တကယ္ေရနစ္ၿပီ ဆုိရင္ နင္႔ကုိငါတြဲၿပီး ကူးေၿပးမွာပါ။ ”

အခုစကားေၿပာေနခ်ိန္မွာပင္ ကၽြန္မေရမကူးတတ္ေႀကာင္းသူေမ႔ေနပါက အသက္အႏၱရာယ္နွင္႔ ရင္ဆုိင္ရသည္႔ အခ်ိန္တြင္ ေႀကာက္လန္႔တႀကား သူပို၍ ေမ႔မွာေသခ်ာပါသည္။ ကၽြန္မ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားကုိေစ႔ေစ႔စပ္စပ္ ႀကည္႔မိေတာ႔ ကၽြန္မၿမင္ေတြ႔ခ်င္သည္႔ ေလးနက္မွဳ၊ ႀကင္နာမွဳ၊ အေရးတႀကီး ဂရုစိုက္မွဳတုိ႔ကုိ လံုး၀မေတြ႔ရဘဲရွိေနသည္။ ကၽြန္မေတြ႔ရသည္က ဘာကုိမွ အေလးအနက္မထားသည္႔ ေပါ႔တန္ေသာ အၿပံဳးနွင္႔ ရယ္ေမာသည္႔ မ်က္လံုးမ်ားသာၿဖစ္သည္။ ကၽြန္မသည္ ကၽြန္မခ်စ္သူအေပၚ ပထမဦးဆံုးအႀကီမ္ သံသယ၀င္မိသည္။ ရုပ္ရွင္ေတြ ၀တၳဳေတြထဲမွာ ဇာတ္လုိက္မင္းသား ဇာတ္လုိက္မင္းသမီးကို အသက္အႏၱရာယ္ႀကားမွ သြားေရာက္ရင္ဆုိင္ကာ ကယ္တင္ေပးသည္႔ အၿဖစ္မ်ားကို ကၽြန္မအလြန္အားက်ေက်နပ္ခဲ႔ဖူးသည္။ တစ္ကယ္႔အၿဖစ္မွန္မွာေတာ႔ ကၽြန္မအဲ႔သည္လုိ ေမွ်ာ္လင္႔၍ ရနုိင္ပါ႔မလား။

“ ေရနစ္တဲ႔လူကို ဆယ္ရင္း ေရကူးရတာလြယ္ပါ႔မလား…………ကုိမိုး……….. ဟင္ ”

ကၽြန္မအေလးအနက္ေမးမိေတာ႔ သူက ပုခံုးတြန္႔၏။

“ သိပ္ေတာ႔မလြယ္ဘူး အံ႔ ရဲ ႔….. ငါ ကေလးတစ္ေယာက္ေရနစ္တာကို ဆယ္ဖူးတယ္………ဟား….အရမ္းပင္ပန္းတာပဲ…ငါ႔ၿဖင္႔ ငါပါေသၿပီလုိ႔ေအာက္ေမ႔တာပဲ……လွိဳင္းလံုးေတြက ကမ္းနဲ႔ေ၀းေအာင္တြန္းတြန္းပို႔ေနတာကိုး………..ဒါေတာင္ ကေလးက ရွစ္နွစ္…ကိုးနွစ္အရြယ္ဗ်……ဒါေပမယ္႔ ကမ္းေပၚေရာက္ေတာ႔ ငါသတိလစ္လုမတတ္ ေမာေနၿပီ…..သူမ်ားအသက္ကယ္တယ္ဆုိတာ နာမည္ေတာ႔ေကာငး္ပါရဲ ႔ အံ႔ရယ္………လူကေတာ႔ေသလုေမ်ာပါးပဲ……..”

ကၽြန္မသူ႔ကုိ မယံုသကၤာၿဖင္႔ႀကည္႔မိသည္။

“ ကိုယ္ေရနစ္ရင္ ယူတကယ္ ဆယ္မွာလား….ဟင္ ”

“ ၿဖစ္ရေလ အံံ႔လည္းေရနစ္မွာမဟုတ္ဘူး……ေမာ္ေတာ္လည္း အခု ဘာမွၿဖစ္တာမဟုတ္ဘူး……ဘာေတြလာေမးေနတာလဲ…”

“ဟင္႔အင္း….အံ႔ေမးတာကုိေၿဖ……ယူဆယ္မွာလား….မဆယ္ဘူးလား…”

သူမ်က္ေမွာင္ႀကဳတ္ကာရယ္ေလသည္။

“ဆယ္ဖုိ႔အၿခအေနေပးရင္ ဆယ္မွာေပါ႔ အံ႔ ရဲ ႔….ငါနဲ႔ နင္နဲ႔ အေ၀းႀကီးမွာလည္း မဟုတ္ဘူး…..ေမာ္ေတာ္လို…ေလွလို ပစၥည္းႀကီးမ်ိဳးနဲ႔လည္းၿခားမေနဘူး……..နင္႔ကိုလည္း ၿမင္ေနရတယ္ဆုိရင္ ငါဆယ္မွာေပါ႔ဟာ….”

“အေၿခအေနမေပးရင္ ဒီအတုိင္း ပစ္ထားမွာေပါ႔…………ဟုတ္လား ”

ကၽြန္မၿပံဳးဖုိ႔ႀကိဳးစားလ်က္ မၿပံဳးနိုင္ေတာ႔ဘဲ အသံမတုန္ေအာင္သာႀကိဳးစားထိန္းခ်ဳပ္လိုက္ရသည္။

“ယူက ကုိယ္႔အတြက္ အသက္မစြန္႔နုိင္ဘူးေပါ႔…”

သူသည္ပထမေတာ႔ ရယ္ေမာေတာ႔မလို႔ဘဲ…သို႔ေသာ္ ကၽြန္မအား တအံ႔တႀသ ႀကည္႔ၿပီးေနာက္ မရယ္ေမာေတာ႔ဘဲ ေခါင္းတယမ္းယမ္းၿဖစ္ေနသည္။

“ အံ႔……ဒါတစ္ကယ္ၿဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘူးေလ……အံ႔ …နင္လည္းဘာမွမၿဖစ္ဘဲနဲ႔…”

ကၽြန္မသည္ သူ႔ကုိ စူးစိုက္စြာႀကည္႔ရာက ရုတ္တရက္ မ်က္နွာလႊဲပစ္လုိက္မိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေမာ္ေတာ္စက္ပ်က္ေနစဥ္တုန္းက သူ႔မ်က္လံုးတြင္ ကၽြန္မၿမင္လုိက္ၿပီးၿပီပဲ…….အေၿဖကုိ ကၽြန္မသိၿပီးၿပီေလ….သူသည္ ကၽြန္မအေႀကာင္းကုိ အစဥ္သၿဖင္႔ ေခါင္းထဲထည္႔ထားသူမဟုတ္……ကၽြန္မေရမကူးတတ္ပါလား ဟု သတိရမည္႔သူမဟုတ္….ကၽြန္မအတြက္ သူ႔ကိုယ္သူ ဆင္းရဲဒုကၡတြင္းသို႔ ဆင္းသက္မည္သူမဟုတ္…ကၽြန္မလိုအပ္သမွ် အရာရာကုိ ၿဖည္႔ဆည္းေပးဖို႔ ေလးနက္သူမဟုတ္ …နက္ေမွာင္ေသာ သူ႔မ်က္၀န္းမ်ားသည္ ရယ္ရႊင္စရာကိုသာ လုိက္ရွာေနမည္႔မ်က္၀န္းမ်ိဳး……အႏၱရာယ္ႀကံဳလွ်င္ ကိုယ္လြတ္ရုန္းေၿပးမည္႔ မ်က္၀န္းမ်ိဳးပါ……..ေသခ်ာပါသည္။ သူသည္ ကၽြန္မအတြက္ အသက္စြန္႔မည္႔ဟန္တစ္စက္မွ်မရွိပါ။

“ အံ႔…..ေရနစ္တဲ႔အေႀကာင္းႀကီးေတြးေနတုန္းလား…”

သူက ကၽြန္မ၏လက္ဖ်ားမ်ားကို လူအလစ္တြင္ ဖ်တ္ခနဲ ေထြးဆုပ္၍ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးေမးသည္။

ကၽြန္မေခါင္းယမ္းကာ တစ္ခ်က္ ရယ္ေမာမိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သူ႔လက္ထဲမွ ကၽြန္မလက္ကို မသိမသာ ၿဖည္ယူလုိက္ရသည္။ သူ႔လက္အထိတြင္ ကၽြန္မ ဟိုယခင္ကလို ရင္ခုန္စြာ မႀကည္နူးးမိသည္မွာ ဘာေႀကာင္႔လဲ ….

အႏၱရာယ္ႀကံဳေတြ႔လိုက္ရလုိ႔….ကၽြန္မ၏ ေႀကာက္ရြံ ႔တုန္လွဳပ္သြားမွဳေႀကာင္႔ပဲလား…ဒါၿဖစ္ေရာၿဖစ္သင္႔ပါရဲ ႔လား…..ေမာ္ေတာ္စက္ရပ္သြားရၿခင္း….လွိဳင္းေလထန္ကာေမာ္ေတာ္ ယိမ္းထိုးလွဳပ္ခါၿခင္း…….၎တုိ႔သည္ ကၽြန္မခ်စ္သူနွင္႔ကၽြန္မအႀကားရွိ ေႏြးေထြးခ်စ္ခင္မွဳကုိ ေအးစက္စိမ္းကားေအာင္ ဘယ္ေလာက္အထိ အက်ိဳးသက္ေရာက္ေစနုိင္မွာပါလိမ္႔…….

“ ဟား……….ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ေဘးမသီ ရန္မခဘဲ ၿပန္ေရာက္ၿပီေပါ႔…..နင္ေတာ႔မသိဘူး…ငါၿဖင္႔ ဆာလိုက္တာ အံ႔ ရာ…”

ကမ္းပါးမွာ ကပ္မိေသာအခါ သူသည္ ေပါ႔ပါးရႊင္ပ်သြား၏။ ကၽြန္မသည္ ထံုေပေပေၿခလွမ္းမ်ားၿဖင္႔ ေမာ္ေတာ္မွ ဆင္းရန္ ဟန္ၿပင္မိသည္။ ကၽြန္မသည္ ဘာကိုမွ မခံစားနိုင္သလို အူေႀကာင္ေႀကာင္ႀကီးၿဖစ္ေနခဲ႔၏။ သူကမ္းစပ္ကုိခုန္္ဆင္းၿပီးေနာက္ ကၽြန္မခုန္ဆင္းရန္ သူ႔လက္ကုိကမ္းေပးလုိက္ပါသည္။ ေစာေစာတုန္းဆီက သူ႔လက္မ်ားကုိ ကၽြန္မအားကိုးတႀကီး ဆုပ္ကိုင္ၿပီး သူ႔ခြန္အားအေပၚ ယံုႀကည္စိတ္ခ်စြာ ခဏခဏ ဆင္းခဲ႔ဖူးသည္။ ႀကည္နူးေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ဖူးသည္။ ေက်နပ္နွစ္သိမ္႔ခဲ႔ဖူးသည္။ ယခုအခါ သူ႔လက္သည ကၽြန္မအား မည္သည္႔ခြန္အားကုိမွ် မေပးေတာ႔ေခ်။ သုိ႔ေသာ္ ထိုလက္ကုိပင္ ဟန္မပ်က္ ဆုပ္ကိုင္၍ ကၽြန္မသဲၿပင္ကမ္းစပ္သို႔ ခုန္ဆင္းခ်လိုက္သည္။

ကၽြန္မရင္ထဲမွာေတာ႔ အေတြးတစ္ခုတည္းရွိ၏။ ကၽြန္မ ေရကူးသင္မွ ၿဖစ္မည္။ 

( ဂ်ဴး ) 

ကတြတ္သီး နွင္႔ ကတြတ္ယို

ၿပည္မွာေပၚေနတဲ႔ ကတြတ္သီး၊ ကတြတ္ယို ...............

ကတြတ္သီးဟာ O ေသြးပိုင္ရွင္ေတြအေနနဲ႔ အစားသင္႔ဆံုး အသီးတစ္မ်ိဳးထဲမွာပါတယ္

ဟု http://myatmhanlay.blogspot.com/2009/04/blog-post_28.html တြင္ ဖတ္ရသည္။

တစ္ပတ္ကို ကတြတ္သီး ေလးလံုးေလာက္မွီ၀ွဲျခင္းသည္ ကိုယ္ခႏၶာရိွ pH ပမာဏကို ညိွႏိႈင္းထားျပီး ေရာဂါပိုးမႊားမ်ား ၀င္ေရာက္ကူးစက္ျခင္းမွ တားဆီးထားသည္။ ကတြတ္သီးမွာ ပါသည့္ အမွ်င္ဓာတ္သည္ အင္ဆူလင္ ပမာဏႏွင့္ ေသြးတြင္း အခ်ဳိဓာတ္ပမာဏတို႔ကို က်ဆင္းေစကာ ဆီးခ်ဳိျဖစ္ပြားမႈကိုလည္း ေလ်ာ့နည္းေစသည္။

ဟု http://glorious-flower.blogspot.com/ တြင္ဖတ္ရသည္။

ဒီအခ်က္ေတြမသိခင္ ဟိုးငယ္ငယ္ကေလးက ကတြတ္ယုိထုတ္ေလးေတြကို မက္ေမာစြာ၀ယ္စားၿဖစ္ခဲ႔တယ္။ စားလုိက္ရင္ ဇီးထုတ္လုိ စြန္႔ပစ္စရာမပါတာရယ္။ ၀ါးစားရင္ က်လိက်လိၿဖစ္တာရယ္ ကို သေဘာက်လုိ႔ စားၿဖစ္ခဲ႔တယ္။
ခု ၿပည္မွာတာ၀န္က်ေတာ႔ ကတြတ္သီးေပၚခ်ိန္ဆို အသီးေတြ၀ယ္၊ သႀကားနဲ႔ ကုိယ္႔စိတ္ႀကိဳက္နွစ္သက္သလိုထိုးစားၿဖစ္တယ္။ စိတ္ႀကိဳက္ထိုးၿပီး မိသားစုအတြက္လည္းလက္ေဆာင္ေပးၿဖစ္တယ္။ ေရာင္းတန္းကကတြတ္ယိုကုိေပးတာထက္ ကုိယ္တုိင္ထုိးတဲ႔ ကတြတ္ယိုကုိေပးရတာ ပုိနွစ္သက္လာတယ္။

ယိုထိုးနည္းကေတာ႔.............

ေစ်းက၀ယ္လာတဲ႔ ကတြတ္သီးေလးေတြကုိေတာ႔ သဲစင္ေအာင္ ေရနိုင္နုိင္နဲ႔ေဆးရပါမယ္။
သဲစင္ေအာင္ေဆးၿပီးသားအသီးေလးေတြကို လုိသလို ထက္ၿခမ္းခြဲ၊ သုိ႔မဟုတ္ ေလးစိပ္ထုိးၿပီး ယိုထုိးမယ္႔
ဒယ္အိုး ( သို႔ ) ဒန္အိုးထဲထည္႔ၿပီး အေပၚကသႀကားၿဖဴးၿပီး ထုိးလုိက္တာပါပဲ....။တစ္ခ်ိဳ ႔ကေတာ႔ သႀကားကုိႀကိဳၿပီးမွကတြတ္သီးထဲ သႀကားရည္နွင္႔ထိုးႀကသည္။ ဤသို႔ထိုးၿခင္းက အခ်ိန္ပိုႀကာေစေသာေႀကာင္႔မဂ်ီးကေတာ႔ သႀကားေကာကတြတ္သီးေကာ ေရာထိုးလိုက္တာပဲ...........။

ကတြတ္သီးအလံုးတစ္ရာကို သႀကားအစိတ္သားနဲ႔ ဆားအနည္းငယ္ထည္႔ၿပီး ဒယ္အိုးထဲ ထည္႔ေမႊ၊ ေရခမ္းေတာ႔မွ သံပုရာသီးေလးညွစ္ထည္႔လိုက္ေတာ႔ အေရာင္၊ အနံ႔အရသာနဲ႔ၿပည္႔စံုတဲ႔ ကတြတ္ယိုေလးရသြားၿပီ။ ကုိယ္တုိင္ထုိးေတာ႔ ေရခမ္းေၿခာက္ေအာင္ထုိးတယ္ ဘာဓါတုေဗဒေဆးမွမပါဘဲ က်န္းမာေရးနဲ႔ၿပည္႔စံုတဲ႔ကတြတ္ယုိေလးၿဖစ္တာေပါ႔.........။

ကတြတ္သီးေတြမွာ အခ်ိဳသီးနဲ႔အခ်ဥ္သီး ဟု ၂ မ်ိဳးရွိသည္။
ထုိ႔ေႀကာင္႔ သႀကားကို ခ်င္႔ခိ်န္ၿပီးထည္႔သင္ပါသည္။ 





ထမင္းစားၿပီး ကတြတ္ယိုေလးနည္းနည္းေလာက္ စားလိုက္တာနဲ႔ ရင္ေခ်ာင္ၿပီး အေမာကုိေၿပေစတယ္။

ေရႊတမာ

အကယ္၍သာ သမီးေလး ခင္မာလာ ေမြးဖြား၍မလာပါလွ်င္လည္း ဦးထြန္းေအးအဘုိ႔ ထုိမွ်စိတ္ပူပန္မည္မဟုတ္ေပ။

    ယခုမွာမူ သမီးေလးကုိေမြးသည္႔ေနမွစ၍ သူသည္ အစဥ္ပူပန္ခဲ႔သည္။

    ယေန႔ညလိုအခါမ်ိဳးတြင္ အိပ္၍ပင္မရနုိင္ေလာက္ေအာင္ စိတ္မွာလွဳပ္ရွား၍ေနေပသည္။ သူ႔သမီးေလးသည္ အသက္၂၀ပင္ၿပည္႔ေပေတာ႔မည္။ ထိုအနွစ္၂၀ကာလ

ပတ္လံုး သူသည္စိတ္ပင္ပန္းမွဳေ၀ဒနာကို အစဥ္ခံစား၍လာခဲ႔ရေပသည္။

   အိပ္ခန္းမွထ၍ ေဘးတံခါးမႀကီးမွ သူသည္ၿခံတြင္းသို႔ဆင္းလာခဲ႔သည္။

မိုးဦးၿဖစ္၍ေလထဲတြင္ မိုးသက္နံ႔သည္ပါလာခဲ႔ေလသည္။ အိမ္ထဲတြင္ ပူအိုက္သလိုၿဖစ္ေနေပသည္။ သူသည္ စပယ္ရံုမ်ားေဘးရွိခံုတန္းေပၚတြင္ထုိင္၍ ေလကိုမွန္မွန္ရွဴေနသည္။

  

မိုးသားမ်ားမရွိေသးခင္ လ သည္၀င္းပစြာသာေနသည္။ သူ႔မ်က္လံုးမ်ားသည္ စပယ္ပြင္႔မ်ားေပၚသို႔ ေရာက္သြားသည္။ လ ေရာင္တုိ႔ၿဖင္႔ ပြင္႔အာလာႀကၿပီၿဖစ္ေသာ

စပယ္၏ ေငြ၀တ္လႊာမ်ားမွာ ရက္ရက္စက္စက္ပင္ လွ ပ ေနေပသည္။ ခ်ိဳေအးေသာ ရနံ႔သည္ သူ႔ပတ္၀န္းက်င္၀ယ္ သင္းပ်ံ ႔ေန၏။သစ္ရြက္မ်ားလည္း ေငြေရာင္ေတာက္၍ ေၿဖးညွင္းစြာ

လွဳပ္ရွား၍ေနေပသည္။

     ထိုကဲ႔သုိ႔လွပေသာ ညမ်ားတြင္ သူသည္ မခင္သူနွင္႔ ေတြ႔ခဲ႔သည္မဟုတ္ပါေလာ။ နူးညံ႔ေၿပၿပစ္၍ ယဥ္ယဥ္ေလးနွင္႔ေခ်ာေမြ႔ေသာ မခင္သူ၏မ်က္နွာကို လ ေရာင္ေအာက္တြင္ေတြ႔ခဲ႔ရေလသည္။

တီးတိုးစြာ နွီးေနွာေနႀကသည္႔ ခ်စ္သူစကားသံတုိ႔မွာ ထိုစဥ္ကနွစ္သိမ္႔၍မဆံုးခဲ႔ေပ။

     ယခုလို စပယ္ရံုနားမွာေတာ႔ မဟုတ္ေပ။ သူတုိ႔နွစ္ဦးေတြ႔စဥ္က မခင္သူတုိ႔၏ၿခံထဲရွိ ယုဇနပင္ေအာက္မွာၿဖစ္ခဲ႔သည္။ လ ေရာင္မွာ ယုဇနရြက္မ်ားႀကားမွ ကြက္၍ထင္ေနသည္။ ညဥ္႔၏ေလတြင္

ယုဇနပြင္႔ရနံ႔သည္သင္းပ်ံ ႔လွသည္။ မ်ားေသာအားၿဖင္႔ သူက ခ်စ္စိတ္မႊန္တတ္သည္။ မခင္သူေလး၏လိမၼာမွဳေႀကာင္႔ပင္ သူတို႔က်ဴးက်ဴးလြန္လြန္ မၿဖစ္ႀက။ ထိန္းသိမ္းနိုင္ခဲ႔ႀကသည္။

   ငယ္ရြယ္သူခ်စ္သူခ်င္း ယခုလိုတိတ္ဆိတ္ေသာညတြင္ ေတြ႔သည္မွာ ခ်မ္းေၿမ႔ရႊင္လန္းဘြယ္ေကာင္းသေလာက္၊ ေႀကာက္စရာအေၿခအေနဆိုးကုိလည္း ဖန္တီးေပးနုိင္သည္။

မခင္သူက ဓမၼဆန္ေပသည္။ မ်ားေသာအားၿဖင္႔လညး္ ဓမၼေႀကာင္းကုိယွဥ္၍ေၿပာတတ္၏။သူသည္မခင္သူ၏ပါးနုနုေလးကုိ သူ႔ပါးနွင္႔အပ္၍ ခ်စ္စိတ္မႊန္တုိင္းေၿပာခ်င္ရာေၿပာခဲ႔သည္။

 “ ေမေမတုိ႔က သေဘာမတူလဲ _ ခင္႔ကုိေမာင္က ရေအာင္ယူမွာဘဲ။ ခုေတာင္ေနာက္ေကာလိပ္မွာ ၃-နွစ္ဘဲေနရေတာပမယ္ ”

သူသည္ဒါတြင္မက ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေႀကာင္းကုိလည္း ဋီကာခ်ဲ ႔တတ္ေသးသည္။ သုိ႔ေသာ္ မခင္သူကမူ သူ႔ရင္ခြင္ထဲမွ လမင္းကုိေမာ္ႀကည္႔ရင္းပင္ ဓမၼဆန္ဆန္ေၿပာတတ္သည္။

“ လူေတြေတာင္မွမၿမဲႀကပါဘူးေမာင္ ၊ အခ်စ္ဆိုတာလဲ သခၤါရပါဘဲ။ တႀကိမ္တခါမွာ မုန္းခ်င္လဲမုန္းေပမွာပါ။ ဘယ္နဲ႔လုပ္ၿပီးေမာင္ဟာ ခင္႔ကိုတသက္လံုး ခ်စ္ရမယ္လုိ႔ ခင္ကေၿပာနုိင္မလဲ။ ၿပီးေတာ႔လဲ ခင္နဲ႔ေမာင္က ခုမွေတြ႔ႀကဒါ--မိဘဆိုဒါက တသက္လံုးၿပဳစုေကၽြးေမြးၿပီးေစာင္႔ေရွာက္လာခဲ႔ဒါ--မိဘစကားကိုေတာ႔ဘယ္ေတာ႔မွ မလြန္္ဆန္နဲ႔ေပါ႔ ”

မခင္သူကထုိသို႔မ်ားေၿပာလိုက္လွ်င္ သူသည္ဆတ္ဆတ္ခါနာတတ္သည္။ သူေယာက္်ားပီသေႀကာင္း၊သစၥာမေဖာက္ေႀကာင္းမ်ားကို တသီႀကီးေၿပာတတ္သည္။

ဒီလုိေၿပာလွ်င္လဲ မခင္သူက ၿပံဳးၿပံဳးေလးပင္ေနတတ္သည္။

ဒါေပမင္႔--- ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူသည္မခင္သူအားသစၥာေဖာက္ခဲ႔သည္။

မလိမ္႔တပတ္လုပ္၍စြန္႔ပစ္ခဲ႔ၿပီး ႏြဲ႔ႏြဲ႔ရီကိုယူလိုက္သည္။ အတိတ္မ်ားသည္ တခုၿပီးတခုေပၚလာတုိင္း သူ႔စိတ္လွဳပ္ရွားမွဳသည္ ၿပင္းၿပလာသည္။

သူသည္ယခု ဦးထြန္းေအးၿဖစ္၍ မခင္သူသည္ ေဒၚခင္သူဘ၀ကိုေရာက္၍ေနေပသည္။ ပထမေတာ႔ သူသည္မခင္သူ၏ အခ်စ္ကိုေဖာက္ဖ်က္လုိက္စဥ္က သစ္ရြက္တရြက္ေခၽြပစ္သေလာက္ပင္ စိတ္ထဲတြင္ အမွတ္မထားခဲ႔။

သုိ႔ေသာ္ ခင္မာလာေမြးလာသည္႔ေန႔တြင္  ‘ သမီးေလး ‘ ဟုဆိုလိုက္ကထဲက ရင္ထဲတြင္ထိန္းကနဲ၀င္ေဆာင္႔လုိက္သည္။

“ ဘုရား --ဘုရား ”   သူသည္ ဘုရားပင္ တ လိုက္မိသည္။ မခင္သူအေပၚတြင္ သစၥာေဖာက္ခဲ႔သလို၊ မခင္သူ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္သူလုပ္ခဲ႔သလို၊ သူ႔သမီးေလးအေပၚတြင္ တစံုတေယာက္က ေစာ္ကားမွာကုိ သူအင္မတန္မွ စိုးရိမ္လာသည္။

သူ႔မွာသမီးနွင္႔ ၿဖစ္လာေပၿပီ။ သူသည္ ယခုေတာ႔ ေတြးေခၚတတ္လာရေပမည္။ အေၿခအေနကသူမေတြးယင္လည္းမၿဖစ္ေတာ႔ေပ။ ခင္မာလာမွာ ပန္းပြင္႔ေလးလိုလွသည္။ သည္လုိလွေလေလ သူကစိတ္ပူလြန္းေလၿဖစ္သည္။

တခါတခါတြင္လည္း ေဒၚႏြဲ႔ႏြဲ႔ရီအားသမီးအတြက္စိုးရိမ္ေႀကာင္းကို ေၿပာတတ္သည္။

“  ေအာ္ ဒက္ဒီနဲ႔ကြယ္--သမီးကလိမၼာပါတယ္ ”

သူ႔ဇနီးမွာ ေခတ္ဆန္သူပီပီ သူ႔ကုိဒက္ဒီဟုေခၚသည္။ သူရင္ထဲတြင္ပိုဆိုးသြားသည္။ မခင္သူသည္လည္း လိမ္လိမ္မာမာနွင္႔ ရိုးရိုးသားသားပင္ၿဖစ္သည္။

လေရာင္မွာ အနည္းငယ္မွိန္သြား၍ သူ႔အေတြကုိရပ္နားလိုက္ကာ ေကာင္းကင္ကုိေမာ႔ႀကည္႔လုိက္သည္။ မိုးသားတက္လာ၍ မိုးဖြဲေလးပင္ တေပါက္နွစ္ေပါက္ က်လာသည္။ ထိုင္ေနရာမွထၿပီးလွ်င္ သူမခ်စ္ေတာ႔ၿပီၿဖစ္ေသာ မခင္သူကုိ သတိရေနၿပန္သည္။ သူသည္မိုးစိုမွာစိုး၍ မခင္သူကုိ ယုဇနပင္ေအာက္မွာ ေထြးေနတတ္ေသးသည္ မဟုတ္ပါေလာ။

သူသည္ တၿဖညး္ၿဖည္းသူ၀င္ခဲ႔ေသာ ေဘးတံခါးမႀကီးမွာ ရပ္၍ေမွးမွိန္ေနေသာ လေရာင္နွင္႔ ၿပင္ပကုိလွမ္း၍ႀကည္႔ေနမိၿပန္သည္။

“   ဟင္  ”   သူ႔ အသံမ်ားပင္ ထြက္သြားေတာ႔သည္။ သူၿမင္ေနရသည္မွာ တကယ္မွပင္ ဟုတ္ပါေလစ။ တကယ္ေတာ႔ တကယ္ဘဲၿဖစ္သည္။

ပိေတာက္ပင္ေအာက္တြင္ ေယာက္်ားေလးနွင္႔ မိန္းခေလးနွစ္ေယာက္မတ္တပ္ရပ္၍ ဖက္ထားသည္။ တဖက္မွ၀င္ေနေသာ လေရာင္ၿဖင္႔ မိန္းခေလးကုိ သူေကာင္းစြာ ၿမင္ရသည္။ မိန္းခေလးမွာ သူ႔သမီး ခင္မာလာၿဖစ္သည္။ ေယာက္်ားပ်ိဳသည္ သူ႔သမီးကုိယုယစြာနမ္း၍ အၿပင္သို႔ထြက္သြားသည္။ မႀကာခင္ပင္ သမီးေလးခင္မာလာမွာ ေမွာင္ရိပ္တြင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ႔သည္။

သူသည္ ႀကိဳးစား၍ အိပ္ရာခန္းသို႔ ေရာက္ေအာင္လာရသည္။ ၿပီးလွ်င္ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ မနဲလုပ္ေနရသည္။ သူရဲေခ်ာက္ခံေနရသလို ၿဖစ္ေနေတာ႔သည္။

သူ႔ကုိယ္သူ ၀ဋ္လည္ၿပီဟု ထင္ေနသည္။

“   ဘုရား သိႀကားမလုိ႔ မခင္သူအေပၚ ငါေစာ္ကား မိတာေတြေတာ႔ သမီးေလးအေပၚ မက်ေရာက္ပါေစနဲ႔  ”

သူသည္ ကတုန္ကယင္ပင္ဆုေတာင္းေနမိသည္။ ­

                                x                               x                           x

ေဒၚခင္သူ၏ခင္ပြန္းမွာ ဦးေအာင္ေက်ာ္ၿဖစ္သည္။ Collective Farming ကုိ ပံုေဖာ္နုိင္ရန္အတြက္

ဦးေအာင္ေက်ာ္မွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင္႔ စုေပါင္း၍ လုပ္ငန္းတခုကုိ တည္ေထာင္ထားသူၿဖစ္သည္။

‘  ၿပည္သူ႔ေကာက္ပဲသီးႏွံ ေရာင္း၀ယ္ေရးလီမိတက္   ‘   တြင္မန္ေနဂ်ာၿဖစ္ေပသည္။ သူတုိ႔သည္ဆန္စပါးတြင္မက ႀကက္ငွက္ေမြးၿမဴေရးနွင္႔ ရွမ္းၿပည္တြင္ စည္သြပ္ဘူးလုပ္ငန္းမ်ားလုပ္ကိုင္ရာတြင္ အေတာ္တုိးတက္လာေပသည္။ သူသည္ လယ္သမားေတြနွင္႔လည္း ေရာေႏွာေနသည္။ ကၽြဲႏြားေတြနွင္႔လည္း ေနတတ္သည္။

ယေနနံနက္မွာ တနဂၤေႏြေန႔ၿဖစ္ေသာ္လည္း ဦးေအာင္ေက်ာ္သည္ အစည္းအေ၀းတခုအတြက္ မနက္အေစာႀကီးပင္ သြားစရာရွိေလသည္။

သူအ၀တ္အစားလဲေနစဥ္တြင္ ေဒၚခင္သူသည္ အနီးသို႔ေရာက္လာေလသည္။

ေဒၚခင္သူမ်က္နွာႀကည္႔ရသည္မွာ ႏြမ္းနယ္ေနပံုရသည္။

“   ခင္ ညတုန္းက အိပ္လုိ႔မရဘူးလား ”

ေဒၚခင္သူမွာ ညက တကယ္ပင္အိပ္၍ မရေပ။

“  ဟုတ္တယ္ အကိုႀကီး၊ သားအေႀကာင္း စဥ္းစားေနမိလုိ႔ပါ ”

“  ခင္ကလဲကြာ  သားက  မငယ္ေတာ႔ပါဘူး ။ သူ႔ သူငယ္ခ်င္းအိ္မ္မွာ အိပ္မယ္ဆိုရင္ အိပ္မဲ႔အေကာင္ပါ။ ညကလယ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူၿပန္လာလုိ႔ အိပ္ခ်င္ေနေသးယင္လဲေနေပေစ။

မအိပ္ရင္ေတာ႔ ၉ နာရီေလာက္ က်ယင္ ကားနဲ႔အကုိႀကီးဆီ လႊတ္လုိက္ေနာ္။ အကိုႀကီးခုေတာ႔လမ္းေလွ်ာက္သြားမယ္ ”

ဦးေအာင္ေက်ာ္သည္ အ၀တ္အစားလဲၿပီး ထြက္သြားေတာ႔သည္။ ေဒၚခင္သူမွာ ၿခံအတြင္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္းပင္ သားအေႀကာင္းကုိစဥ္းစားေနမိသည္။ အထူးသၿဖင္႔ ညက ဦးထြန္းေအးကို တညလံုး သတိရေနသည္ဆုိလွ်င္ ပိုမို၍မွန္ေပလိမ္႔မည္။

“  ခင္ရာ တခါေတာ႔ အေတြ႔ခံစမ္းပါ။ ေမာင္႔သူငယ္ခ်င္း အိမ္မွာ ဘုန္းႀကီးဆြမ္းေကၽြးရွိတယ္ဆိုၿပီး၊ ေမာင္ညဘက္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာအိပ္ရင္း ခင္နဲ႔လာေတြ႔မယ္  ”

ဦးထြန္းေအးသည္ သူ႔ကုိဒီလိုဘဲ ေၿပာခဲ႔သည္။ မိဘမ်ားကုိလညး္ ဆြမ္းေကၽြးကိုအေႀကာင္းၿပ၍ အိမ္မွထြက္လာတတ္သည္။ သူ႔သားေလးေရာ ညကမ်ား သူ႔ခ်စ္သူဆီ သြားေနမည္လား….

ဦးထြန္းေအး၏သစၥာေဖာက္မွဳေႀကာင္႔ ဦးထြန္းေအးအား ႀကိဳးစား၍ေမ႔ေဖ်ာက္ပစ္ေပမင္႔ ေဒၚခင္သူအဖုိ႔မွာ တသက္သက္ပင္ၿဖစ္ေနေလသည္။

သားဦးေလးပင္ အသက္ ၂၄ နွစ္ေက်ာ္ခဲ႔၍ ယခုနွစ္ဆို Bs.c ေအာင္ေတာ႔မည္။ သူကေတာ႔ ဦးထြန္းေအးကုိ မေမ႔နိုင္ေပ။ ေဒၚခင္သူမွာ တနည္းအားၿဖင္႔ ကံေကာင္းသူဆုိရမည္။ ဦးေအာင္ေက်ာ္က သူ႔အားငံုထားမတတ္ ခ်စ္ရွာသည္။မခင္သူအေပၚမွာ သစၥာရွိေပသည္။ တကယ္႔ေယာက္်ားပီသေပသည္။

“  ခင္ရယ္….ကုိယ္႔ကုိမွ သူကမခ်စ္ေတာ႔ဘဲဟာ၊ သိပ္စိတ္ဆင္းရဲမခံပါနဲ႔ကြာ  ”

ေဒၚခင္သူတခါတေလ ငိုင္၍ေနလွ်င္ ဒီလိုဘဲ ဦးေအာင္ေက်ာ္က ေၿပာတတ္သည္။ ဦးေအာင္ေက်ာ္သည္ ေဒၚခင္သူၿဖစ္ခဲ႔သမွ်ကို အားလံုးသိသူၿဖစ္သည္။

“    ေမေမ  ”

သားေခၚသံႀကား၍ အေတြးရပ္ကာ ေဒၚခင္သူမွာ ၿခံ၀သို႔လွမ္းႀကည္႔လုိက္၏။

“  ေဟာ --- သားၿပန္လာၿပီလား ”

ေဒၚခင္သူသည္ ေရွ ႔သို႔တိုး၍ သားကုိဖက္လုိက္သည္။

“  ေဖေဖေရာ ေမေမ---ကုိေအးေဖတုိ႔သားကုိလိုက္ပို႔တယ္။ ၿခံ၀ကပဲၿပန္လႊတ္လုိက္တယ္။ သူတို႔ဧည္႔သည္ေတြလိုက္ပို႔ရအ့ုးမယ္  ” စကားေၿပာေနေသာသားမ်က္နွာကုိ ေဒၚခင္သူက အကဲခတ္သလိုႀကည္႔၏။

“  ေဖေဖ အစည္းအေ၀းသြားတယ္။ ဒီေန႔ ေမေမနုိ႔ထမင္းက်ိဳထားတယ္----ကဲ---ကဲ---လာ  ” 

ေဒၚခင္သူသည္ သားကုိထမင္းစားခန္းသို႔ေခၚသြားသည္။ နုိ႔ထမင္းနွင္႔ေကာ္ဖီၿပင္ခုိင္း၍ သူ႔သားအနီးမွာ သူထုိင္ေနသည္။

နံနက္ခင္း၏ ေနေရာင္ၿခည္မွာ ၿပတင္းမွ၀င္၍ အခန္းထဲတြင္လင္းေနသည္။

နံနက္ခင္း၏ေနေရာင္ၿခည္သစ္လို သူ႔သားမ်က္နွာသည္ ေတာက္ပေနသည္ဟုထင္သည္။ စားပြဲေပၚမွ နွင္းဆီၿဖဴကဲ႔သို႔ သူ႔သားမ်က္နွာသည္ နုပ်ိဳလန္းဆတ္ေသည္ဟု သူကထင္သည္။

ေက်ာ္သူသည္ နုိ႔ထမင္းေသာက္ရင္း တခ်က္မွ်သမ္းလုိက္သည္။

“  သား ညကေကာင္းေကာင္း မအိပ္ရဘူးထင္တယ္ ”

ေဒၚခင္သူကေမးလွ်င္ ေက်ာ္သူသည္ ရုတ္တရက္မ်က္နွာပ်က္သြားရာမွ ဣေၿႏၵဆယ္ကာ ၿပန္ေၿပာ၏။

“  အိပ္ရပါတယ္ ေမေမ၊ မနက္ကေတာ႔ ၄ နာရီေလာက္ ထရလုိ႔ပါ ”

ေဒၚခင္သူ စိတ္ထဲမွာထင္႔သြားေတာ႔သည္။ ဟုတ္ပါသည္ ညက သူ႔သားသည္ အိပ္ရမည္မဟုတ္ေပ။

“  ခင္နဲ႔ေတြ႔တဲ႔ညဆို ေနာက္ေန႔မနက္က်  သိပ္အိပ္ခ်င္ဒါဘဲ၊ ဒါေပမင္႔ ေမာင္႔မွာတေနလံုး ဟန္ေဆာင္ေနရတယ္။ ေန႔ခင္းအိပ္ယင္ ေမေမတုိ႔က ညကအိပ္ပ်က္လားဘာလား စစ္မွာစိုးလို႔  ”

ဦးထြန္းေအးနွင္႔သူ႔တုန္းက ဒီလိုဘဲၿဖစ္ခဲ႔သည္။ ေခတ္မ်ားေၿပာင္းလဲႀကသည္နွင္႔အမွ် ၀တ္စားတန္ဆာ အနုပညာမ်ား ဂီတမ်ားေၿပာင္းလဲသြားႀကမည္ၿဖစ္ေပသည္။

ခ်စ္ၿခင္းဆုိသည္မွာေတာ႔ ေၿပာင္းလဲေပလိမ္႔မည္မဟုတ္။ ဦးထြန္းေအး နွင္႔ေဒၚခင္သူငယ္စဥ္က ခ်စ္ႀကသလိုပင္၊ ေက်ာ္သူသည္သူ႔ခ်စ္သူနွင္႔ ခ်စ္ေပလိမ္႔မည္။

“  ကဲပါေလ----သားခဏမွိန္းလိုက္ယင္ ေကာင္းမယ္။ ေမေမေတာ႔ မင္႔ေဖေဖဆီ ကားနဲ႔သြားႀကိဳဘို႔ ၀င္းေမာင္ကုိ ေၿပာလုိက္အံုးမယ္  ”

ေဒၚခင္သူသည္ ေနာက္ဘက္ေလွခါးမွ ၿခံထဲသို႔ဆင္းသြားသည္။

“   ညက သိပ္လွဒါ။ လ ကလဲ ၀င္းေနဒါဘဲ ၊ သားမ်ာေတာ႔ ခ်စ္သူရွိေနပါၿပီေလ----  ” ေဒၚခင္သူသည္ တေယာက္တည္း ေတြးေတာ႔သည္။ ကားလႊတ္ၿပီး၍ အိမ္ထဲသို႔ၿပန္လာ၏။

သူ႔သား အိပ္ေနေသာအခန္းသို႔၀င္သြားမိသည္။ ေက်ာ္သူသည္မအိပ္ေသး ေစာင္ၿခံဳ၍ ပက္လက္လွန္ေနသည္။ ၿပတင္းမွေလေအးမ်ားလည္း အထဲသို႔၀င္ေနေလသည္။

ညက ခင္မာလာနွင္႔ ေတြ႔ခဲ႔ေသာ အခ်ိန္မ်ားသည္ သူ႔နွလံုးသားကုိ ရိုက္ခတ္ေနသည္။ မ်က္စိမွိတ္လိုက္တိုင္း ခင္မာလာ၏ ပါးၿဖဴၿဖဴနုနုေလးကုိ ေမႊးခဲ႔ရပံုမ်ားမွာ ထင္ထင္ရွားရွားေပၚလာသည္။ သူသည္ ေစာင္ကုိလွစ္၍ မ်က္လံုးဖြင္႔လုိက္၏။

“ ေမေမ “       သူလန္႔သြားသလို ေအာ္လုိက္၏။

ေဒၚခင္သူမွာ သူ႔ေဘးတြင္ မားမားႀကီးရပ္ေနသည္။

“  သားေတာ႔ အိပ္နုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူးကြယ္  ”

ေဒၚခင္သူက ၿပံဳး၍ေၿပာလိုက္၏။

ေက်ာ္သူသည္ မလံုေတာ႔ေပ။ မ်က္နွာသည္ည္း မထားတတ္သလိုၿဖစ္လာေတာ႔၏။ ေမာ႔ႀကည္႔လုိက္တုိငး္ ေမေမ၏ ၿပံဳးၿပံဳးႀကိးၿဖစ္ေနေသာ မ်က္နွာမွာ “ သားညကဘာလုပ္သလဲဆိုဒါ ေမေမ သိပါတယ္ ” ဟုေၿပာသလိုၿဖစ္ေနေတာ႔သည္။ သူသည္ ငုတ္တုတ္ထထိုင္လိုက္၏။

“  ေမေမ  “

သူ႔ေဘးတြင္ ေဒၚခင္သူမွာထုိင္ေနသည္။

“  သားမွာ ခ်စ္သူရွိေနၿပီ  ”

ေဒၚခင္သူက မတုန္လွဳပ္ပါ။ နကိုကပင္ ရိပ္မိၿပီးၿဖစ္သည္။

“  ေအးေပါ႔ -----ဘယ္သူလဲ----ေရွ ႔နွစ္ဆို သားလဲ ေက်ာင္းထြက္ရမွာဘဲ  ”

“   သားယူမဲ႔ မိန္းမက ခင္မာလာတဲ႔။ လယ္၀န္ဦးထြန္းေအး သမီးဘဲ  ”

“   ကုိထြန္းေအး သမီး ဟုတ္လား  ”

 ေဒၚခင္သူမွာ ဒီတခါေတာ႔အေတာ္ တုန္လွဳပ္သြားသည္။ ယခုဘ၀တြင္ တဖန္ၿပန္၍ မ်က္နွာ္ခ်င္းေသာ္မွ မဆိုင္လိုေတာ႔ၿပီၿဖစ္ေသာ ကုိထြန္းေအး၏ သမီးကုိမွ သူ႔သားက သြား၍ ခ်စ္မိေပသည္။

“  သား ေဖေဖလာေတာ႔တုိင္ပင္ေသးဒါေပါ႔ေလ ”

ေဒၚခင္သူသည္ အခန္းတြင္းမွထြက္လာသည္။

ဦးေအာင္ေက်ာ္ၿပန္လာ၍ ထမင္းေကၽြးေနရေသာ္လည္း သူစိတ္မပါလွေပ။ ထမင္းစားၿပီး ၿပီးခ်င္း သူ႔အိပ္ခန္းကို တက္လာေတာ႔သည္။ ဦးေအာင္ေက်ာ္မွာ ေနာက္မွ၀င္လာ၍ ေဒၚခင္သူနွင္႔အတူ ကုတင္ေပၚမွာထုိင္လုိက္သည္။

“    ခင္ -- ေနမေကာင္းၿပန္ဘူးလား  ”

“   ေကာင္းပါတယ္၊ အိပ္ခ်င္လုိ႔  ”

“   ခင္က သားကုိ အစိုးရိမ္လြန္ဒါကိုး။ သားအိပ္ၿပီလား ”

“   ဟုတ္တယ္  ”

ေဒၚခင္သူသည္ ေစာင္တထည္ၿခံဳကာ လွဲအိပ္ရင္း ၿပတင္းဘက္ကုိေငးေနသည္။

“  သားမွာခ်စ္သူရွိၿပီ  အကိုႀကီးရဲ ႔ ။ သူေရွ ႔နွစ္ဆန္းမွာ လက္ထပ္ခ်င္တယ္ထင္ပါရဲ ႔ ။ ညကခင္ေၿပာဒါ မမွန္ဘူးလား။ သူ မအိပ္ဘူး  ”

“  ဘာကြဲ ႔ --- သားကမအိပ္ဘူး   ”

ဦးေအာင္ေက်ာ္သည္ ေဒၚခင္သူပခံုးကုိ ဆဲြ၍ ေမးလိုက္သည္။

“  ဟုတ္တယ္----ဒီေလာက္လွတဲ႔ညမွာ သားဟာ ခင္မာလာကုိသြားေတြ႔ဒါေပါ႔။ ခင္မာလာက ကိုထြန္းေအးသမီးတဲ႔။ ခင္ေတာ႔ၿဖင္႔ ခေလးေတြကုိ သနားတယ္။ ကိုထြန္းေအးကုိေတာ႔ မ်က္နွာခ်င္းမဆုိင္ခ်င္ေတာ႔ဘူး  ”

ဦးေအာင္ေက်ာ္သည္ အတန္ႀကာၿငိမ္သက္ေနရာမွ သူ႔ဇနီးကို ဆြဲယူေပြ႔ရင္း

“  ခင္မာလကုိ အကိုႀကီးၿမင္ဘူးပါတယ္။ ပညာလဲေတာ္သားဘဲ။ လိမ္မာပါတယ္တဲ႔။ သတင္းေတာ႔ႀကားဘူးပါတယ္။ သားကေမတၱာရွိေနဘီဘဲကြယ္။ ခင္ရယ္……တခုစဥ္းစားစမ္းပါ။   ကုိထြန္းေအးက ခင္႔ကုိသစၥာေဖာက္ၿပီး ႏြဲ႔ႏြဲ႔ရီကိုယူသြားတုန္းက ခင္ဘယ္ေလာက္စိတ္ဆင္းရဲရသလဲ။

သူ႔မိဘေတြဘက္ လိုက္သြားတာဘဲမုိ႔လား ။ ခုလဲ သားကမ်ား မယူယင္ ခင္မာလာ ဘယ္ေလာက္စိတ္ဆင္းရဲရွာမလဲ။ ခင္စဥ္းစားေလ။ တုိ႔မ်ားဟာ တရာမွ်တတဲ႔ မိဘၿဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမွာဘဲ ခင္  ”

ေဒၚခင္သူသည္ ၿငိမ္သက္၍ပင္ေန၏။

                         ­x                                    x                                  x

ဦးထြန္းေအး၏ ဂဏာမၿငိမ္မွဳ ေရာဂါမွာ အိပ္ရာထဲကပင္ ထ၍မရေပ။ ေန႔ခင္း ၁၂ နာရီထိုးေလၿပီ။ သူ႔အမိန္႔အတိုင္း ေဒၚႏြဲ႔ႏြဲ႔ရီမွာ သမီးကုိစစ္ေဆးေနသည္။ မႀကာခင္ပင္သူ႔ဇနီးသည္ အခန္းထဲသို႔  ဓါတ္ပံုတခုကုိကုိင္ရင္း၀င္လာသည္။

“  ကဲ---ဒက္ဒီရယ္---စိတ္သိပ္ပူမေနပါနဲ႔။ ထစမ္းပါအံုး….  ”

ဦးထြန္းေအးကို အိပ္ရာမွ အသာဆြဲထူလိုက္သည္။

“  ဒီမွာ---ဒက္ဒီ႔ သမက္ေလာင္း ႀကည္႔စမ္း။ မာမီအကုန္စံုစမ္းၿပီးၿပီ။ မန္ေနဂ်ာ သူေဌးကေလး ဦးေအာင္ေက်ာ္ ေဒၚခင္သူ ရဲ ႔သားေပါ႔  ”

ဦးထြန္းေအးသည္ ဓါတ္ပံုကိုကိုင္ရင္း တုန္သြားသည္။ ေမးရိုးကားကားနားရြက္ႀကီးႀကီးနွင္႔ မ်က္လံုးမ်က္ဖန္ေကာင္းသည္။ အေမတူသားပင္ၿဖစ္ေလသည္။

“  ေကာင္ေလးက သူ႔မိေတြကုိ ေရွ ႔နွစ္ဆန္းမွာ လက္ထပ္ဘုိ႔ေၿပာမယ္တဲ႔ ဒက္ဒီမပူနဲ႔ေတာ႔။ ဒီေကာင္ေလး ရိုးတာ ေတာ္တာ ပိုက္ဆံရွိတာေတြဟာ အန္တီၿမင္႔ စာရင္းထဲမွာ ရွိၿပီးသားပါ။  ”

အန္တီၿမင္႔ဆုိေသာ အေဒၚႀကီးမွာ လူဂုဏ္တန္ မုဆိုးမႀကီးၿဖစ္သည္။ အထက္လႊာသားသမီးမ်ားကုိ စာရင္းလုပ္၍ ဖလွယ္ေပးေနေသာ မိန္းမႀကီးၿဖစ္သည္။ B.C.S.Class I, Class II မ်ားကုိလည္း သူ႔စာရင္းထဲတြင္ ေတြ႔နုိင္ေလသည္။

ဦးထြန္းေအးသည္း ယခုထိ လွဳပ္မရ။ သုိ႔ေသာ္ စိတ္ေတာ႔အနည္းငယ္ေအးသြားေလသည္။ သူ႔လိုေစာ္ကားမည္႔သူ မဟုတ္သည္ကုိပင္ ၀မ္းထဲမွာ က်ိတ္၍၀မ္းသာမိသည္။

“  ေအးေလ ဦးေအာင္ေက်ာ္နဲ႔လဲ ဒက္ဒီနဲ႔ခင္သားဘဲ။ စံုစမ္းေသးတာေပါ႔ မာမီ  ”

“  အံ မယ္----ဒက္ဒီရယ္---အန္တီၿမင္႔လက္လႊဲလုိက္ရင္ ၿပီးတဲ႔ကိစၥပါ  ”

ဦးထြန္းေအးကမူ လက္ထဲမွ ဓါတ္ပံုကုိ ခုထိမခ်ေသးေပ။

“  မခင္သူနဲ႔တူလိုက္ေလကြယ္  ”  သူသည္ သူ႔ဇနီးကုိပင္ေၿပာေနေလသည္။

ေဒၚခင္သူတု႔ိက ဆင္းရဲသူမ်ား မဟုတ္ေပ။ ခင္မာလာ နွင္႔ ေမာင္ေက်ာ္သူ လက္ထပ္ေရးမွာ ေခ်ာေမာ၍လာေလသည္။ ယေန႔ေစ႔စပ္သည္႔ေနၿဖစ္ေလသည္။ ပရိသတ္မ်ား အသီးသီးထၿပန္သြားႀကေလၿပီ။ ဦးေအာင္ေက်ာ္မွာလည္း ေဒၚႏြဲ႔ႏြဲ႔ရီနွင္႔ စကားလက္ဆံုက်ေနသည္။

ေဒၚခင္သူသည္ ယြန္းေသတၱာငယ္ တခုနွင္႔စာတအိတ္ကို ဦးထြန္းေအးအား ေပးခဲ႔၍ နွဳတ္ဆက္ကာထြက္လာခဲ႔သည္။

“  ကဲ---အကိုႀကီးေရ…..ခင္တုိ႔ၿပန္ႀကအံုးစို႔။ ခြင္႔ၿပဳပါအံုးေဒၚႏြဲ႔ႏြဲ႔ရီ  ”

ေဒၚႏဲြ႔ႏြဲ႔ရီမွာ ၿပံဳး၍ က်န္ရစ္သည္။ ဦးထြန္းေအးသည္ ကားေပၚသို႔တက္သြားေသာ ေဒၚခင္သူ ဇနီးေမာင္နွံကို ေငးေနသည္။ ဦးေအာင္ေက်ာ္၏ ေမတၱာစစ္ကုိ ခိုလွံဳရေသာ ေဒၚခင္သူမွာ လန္းဆးတ္နုပ်ိဳလ်က္ရွိေသးသည္။

ရိုးသားေသာ အလွသည္ ဘယ္ေတာ႔မွ မရိုးဆုိသလိုပင္၊ ေဒၚခင္သူသည္ မရိုးေသာ အလွၿဖင္႔ လွေနေပေသးသည္။

ဦးထြန္းေအးသည္ အိပ္ခန္းသို႔၀င္လာ၍ ေသတၱာေလးကုိဖြင္႔လုိက္သည္။ အထဲတြင္ စာမ်ားဖိုင္တြဲလ်က္ေတြ႔ရသည္။ ငယ္စဥ္က သူေရးခဲ႔ေသာ ‘ ခ်စ္သမွ်ကုိ ‘ စာမ်ား--ၿဖစ္ေလသည္။ ေတာ္ေပသည္။ သူကေတာ႔ မခင္သူ စာမ်ားကုိ မီးၿမိွဳက္ပစ္ခဲ႔ေလသည္။ စာမ်ားေအာက္မွ သူလူပ်ိဳတုန္းက ဓါတ္ပံုၿဖစ္သည္။

သူသည္ ေနာက္ဆံုးလက္ထဲရွိ စာအိတ္ကုိ ေဖာက္၍ ဖတ္လိုက္သည္။ စာရြက္ေပၚတြင္ကား ေဒၚခင္သူ လက္ေရးၿဖင္႔

                           မဲဇလီပင္ပ်ိဳေအာက္

                           ေပါက္လာတဲ႔ ေရႊတမာ

                           ခါးခ်က္ကနာ

                           ေရစီးရယ္တခါ

                           ေရသာရယ္တလွဲ ႔

                           သူမ်ားလို တုိ႔မရိုင္းတယ္

                           တိုင္းသိပါရဲ ႔ ။

ထိုကဗ်ာကေလးဘဲ ပါလာေလသည္။

“   ေရးေတာ႔ မခင္သူ ----ေရးေတာ႔------ေရးနုိင္ပါတယ္။ ေမာင္က ခါးခဲ႔မိေပတာကုိး  ”

သူသည္ ေႀကကြဲစြာပင္ ေၿပာလိုက္ပါသည္။

  ခင္နွင္းယု                                                                                     ၁၉၅၃ - ဧၿပီလ

( ေႀကးမံုရိပ္သြင္ ) ၀တၳဳတိုမ်ား

မွတ္ခ်က္=== ဆရာမႀကီးေဒၚခင္နွင္းယု၏ (စာေပဗိမာန္ဆုရ ေႀကးမံုရိပ္သြင္ ၀တၳဳတိုမ်ားစာအုပ္ ) ဒုတိယအႀကိမ္ ထုတ္ေ၀ေသာ စာအုပ္ထဲမွ မူရင္းအေရးအသားတိုင္း ၿပန္လည္ကူးယူထားၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။ ယေန႔ေခတ္ၿမန္မာစာလံုးေပါင္းသတ္ပံုနွင္႔ကြဲလြဲေနသည္မ်ားလညး္ ရွိပါသည္။ ထိုေခတ္ကသံုးနွဳန္းေသာအေရးသားကုိ သိရွိေစလုိေသာေႀကာင္႔ ၿပင္ဆင္ၿခင္းမရွိဘဲ ကူးယူၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။

ေဒါင္းလုတ္လိုခ်င္သူမ်ားအတြက္ ေအာက္မွာလင္႔ခ္ေပးထားပါသည္။

http://www.mediafire.com/download/3cqhu3vwmbb3zub/shwe_ta_mar1.pdf